Ierie

“Ze zeggen dat je maximaal 38 lijkt!” Tja. Ergens klonk het als een compliment, dus ik heb het maar in dankbaarheid aanvaard. Hoewel de keuken traditiegetrouw was versierd en mijn kinderen hele mooie kaarten hadden getekend en geschreven, gingen mijn gedachten ongemerkt toch uit naar vorig jaar. Toen had Richard een groot verrassingsfeest voor me georganiseerd met al mijn vrienden en familie. Ik kreeg een huis vol bloemen en allerlei maffe cadeautjes, variërend van wc-papier met daarop: “40 – en schijt aan mijn leeftijd” tot tegeltjes met: “Officieel lid van de Oldtimer Club”. Maar ben je eenmaal 41, dan gaat iedereen weer over tot de orde van de dag. Dan is het weer een gewone verjaardag en heb je officieel een plus achter je naam staan, van veertig+. Hoewel ik het idee heb dat ik behoorlijk bij ben gebleven op het gebied van mode en muziek, kunnen Emma en Alec dat gevoel vakkundig torpederen.

Laatst zat Emma haar broertje te vervelen, waarop ik tegen haar zei: “Kom op, Em, doe niet zo ierie.” Mijn dochter kreeg haast een rolberoerte. “O nee,” verzuchtte ze theatraal, “gebruik jij dat woord nu óók al? Als ouders ierie gaan gebruiken, dan is het echt vet uit.” Ik moest lachen en zei: “Ik wil je niet teleurstellen, wijsneus, maar het woord ierie in plaats van irritant, gebruikten wij zélf al op de middelbare school. Dus als je echt origineel wilt zijn, wordt het tijd om wat nieuws te verzinnen.” Niet dat dit enige indruk maakte. Het woord bleef vet uit. Tieners vinden het maar een vreemd concept dat er ooit een wereld vóór hen is geweest - en het idee dat hun ouders vroeger ook jong waren, is helemaal moeilijk te behappen. Als moeder daarentegen vind ik het wél leuk om me in hun gedachtewereld te verplaatsen, omdat ‘de jeugd van tegenwoordig’ zo’n opvallend ander referentiekader heeft. Toen we met de herfstvakantie in Spanje waren en langs een weg liepen waar je veel krekels hoorde, zei Alec zonder blikken of blozen: “Volgens mij gaat daar een telefoon af, want ik hoor iemands ringtone.”

Als je het per se negatief wilt bekijken, zou je kunnen zeggen dat het eigenlijk treurig is dat de kinderen van nu natuurgeluiden verwarren met ringtones. Maar ik vind het juist grappig; ze beleven de wereld vanuit hun eigen kader. Emma en Alec verzuchten ook graag dat zij de geschiedenislessen op school zo saai vinden. Maar het is maar net hoe je het brengt. Als ik ze onderweg in de auto of ’s avonds in bed spannende verhalen vertel over de heksenvervolgingen of de goden van de Germanen, dan zitten ze ademloos te luisteren. Van heel veel voorwerpen of gebeurtenissen kun je een leuk leermomentje maken. Zo kreeg ik van Richard voor mijn verjaardag de beroemde Trinity-ring van Cartier. Nadat ik hem had uitgepakt, vertelde ik aan Emma en Alec enthousiast het achterliggende verhaal, en dat deze ring al in 1917 is ontworpen. “Wauw,” concludeerde Alec, “wat zullen ze blij zijn dat ze hem eindelijk hebben verkocht.”

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief