Door 't lint

Uit een publieksenquête van onderzoeksbureau Trendbox was gebleken dat 93 procent van de Nederlanders vindt dat we veel te snel over de rooie gaan. Mensen steken steeds vaker hun buren overhoop bij geluidsoverlast, draaien compleet door in het verkeer en gaan elkaar te lijf wanneer ze het gevoel hebben dat iemand voordringt bij de kassa. Voor dit soort geweld is zelfs al een nieuwe term bedacht: korte-lontjes-criminaliteit. Hoewel het op zichzelf al erg genoeg is, komt daar de laatste tijd nog een verontrustende factor bij: de agressor, zowel thuis als op straat, blijkt steeds vaker een vrouw te zijn. Of een meisje. Wat is dáár toch mee aan de hand? Meisjes die klasgenootjes in elkaar slaan. Meisjes die willekeurige voorbijgangers aanvallen om dit te filmen met hun mobiele telefoon. Een agent die gewond raakt bij aanhouding van een agressief meisje. De lijst met krantenartikelen is eindeloos. Vrouwen zijn tegenwoordig bij een kwart van de gewelddadige aanvallen betrokken. Hoe is het zo ver gekomen?

Bij kinderen die rond de anderhalf jaar oud zijn, zie je dat het niveau van fysieke agressie ongeveer even groot is: negentig procent van de jongens en tachtig procent van de meisjes vervalt in conflictsituaties tot bijten en knijpen, schoppen en slaan. Maar hoe ouder ze worden, hoe meer er een tweedeling begint te ontstaan. Jongens gaan gewoon door met het gebruik van fysiek geweld, terwijl meisjes zich toeleggen op andere manieren van ruzie maken. Niet dat deze manieren veel beschaafder zijn. Iedereen die wel eens het slachtoffer is geworden van typisch ‘meidenvenijn’ (negeren, roddelen, belachelijk maken, pesten via hyves of msn, kliekvorming of buitensluiten) weet dat dit enorm ondermijnend kan zijn. Toch hadden de jongedames hier blijkbaar niet genoeg aan, want de afgelopen tien jaar zijn de meisjes letterlijk om zich heen gaan slaan. Ze hebben immers geleerd dat ze assertief moeten zijn. Sterk. Zelfverzekerd. En ze verdienen r-e-s-p-e-c-t. De nieuwe vrouwelijke helden (zelfs die in kinderseries als Winx en Totally Spies) kunnen dan ook knokken als de beste. Hermelien Griffel, het brave vriendinnetje van Harry Potter, oogstte luid gejuich in de bioscoop toen zij Draco Malfidus met een vuistslag tegen de grond sloeg.

Inmiddels is een hele generatie opgegroeid die denkt dat het normaal is om te praten met je vuisten: “Ben je bitch niet!” Volgens cultuursocioloog Gabriël van den Brink, schrijver van het boek Geweld als uitdaging, is ons huidige opgeblazen gevoel van eigenwaarde het grootste struikelblok. Omdat iedereen zichzelf geweldig vindt, verdraagt bijna niemand nog kritiek. Het kleinste incident wordt daardoor al snel gezien als een persoonlijke aanval. Mensen zijn voortdurend gekrenkt in hun trots, en dat uit zich in een dagelijkse tsunami aan kantoorwoede, verkeerswoede en internetwoede. Wat mensen – vrouwen voorop – er allemaal uitkotsen op internet tart werkelijk iedere beschrijving. Een parkeerplaats, een onwelgevallig tv-programma, een buurman die gitaar speelt, álles is tegenwoordig een aanleiding om compleet uit je dak te gaan. Maar wat levert het nu eigenlijk op? Wat begint met woede, eindigt meestal in schaamte. Of denk anders eens aan die oude keukentegel: wanneer je iemand anders z’n kaars uitblaast, gaat die van jou niet helderder schijnen.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief