Optimisme

Foto: Hans de Kort

Negatieve emoties zijn de voetschimmel van je brein: je hoeft maar op een besmette plek te gaan staan en hopla, daar is die hardnekkige jeuk weer. Maar inmiddels ken ik het medicijn: gewoon ergens anders aan denken. Constateren dat de zon schijnt. Lekker muziekje opzetten. Fijne herinneringen ophalen aan léuke mensen. Dat klinkt simpel, maar het werkt als een trein – zeggen twee psychologen uit Nieuw Zeeland en één uit Amerika die samen de effecten van suggestie hebben bestudeerd. Ze zijn tot de conclusie gekomen dat je manier van denken zeer bepalend is voor je manier van leven. En suggestie – dus datgene wat je jezelf kunt aanpraten – blijkt hierbij nog sterker te werken dan je misschien al dacht.

De werking van placebo’s is bekend: wanneer mensen denken dat ze een bepaald medicijn binnenkrijgen, blijkt het vaak net zo goed te werken als wanneer ze de echte pil krijgen. Maar ook op andere momenten blijkt suggestie wonderlijk effectief: zo is uit proeven gebleken dat mensen die denken dat ze alcohol drinken (terwijl ze in werkelijkheid alcoholvrije drankjes krijgen voorgeschoteld) zich net zo aangeschoten gaan gedragen als met echte drank. Ik heb zelf nog nooit één glas alcohol gedronken, en mij is vaak verweten dat dit ‘niet gezellig’ zou zijn. Maar kijk eens aan: mijn jarenlange ervaring dat je óók een hele bonte avond kunt hebben zonder te drinken (geen kots, geen kegel, geen kater – en je kunt nog rijden ook) is nu dus zelfs wetenschappelijk bewezen. Maar er zijn nog meer leuke proeven gedaan: zo blijk je je spieren te kunnen trainen door iedere dag geconcentreerd te dénken dat je ze met gewichten aanspant. Het resultaat is uiteraard minder dan wanneer je echt zou trainen, maar het verbazingwekkende is dat er überhaupt resultaat ís.

Volgens de onderzoekers is het daarom lonend om optimistisch in het leven te staan: als je denkt dat het een mooie dag gaat worden of dat er iets leuks voor je in het verschiet ligt, ís dat meestal ook zo. Dat lijkt logisch, ware het niet dat mensen van nature zijn geprogrammeerd om pessimistisch te zijn. Geen wonder: de optimistische holbewoner die geen beren op de weg zag, werd vaker opgegeten dan de zwartkijker die liever met een narrig: “Zie je nou wel!” in zijn hol bleef kniezen. Vandaag de dag kun je niet meer lijfelijk opgegeten worden (of je moet met je dronken harses rare capriolen uithalen in een dierentuin – wat mensen regelmatig voor elkaar krijgen) maar je kunt jezelf wél van binnen opvreten door aanhoudende stress, negativiteit en die kolere bladblazer van de buren. Maar net zoals je je spieren sterker kunt denken, zo kun je ook je hersenen trainen om negatieve deuren gesloten te houden en je alleen nog te openen voor het positieve. Want het is zoals de keukentegel zegt: Optimist en pessimist, voor ieder is er wat: De één die ziet de doughnut, de ander ziet het gat.

Mail

Print

 Vrouw Nieuwsbrief