Vastklampen

Hoewel ik mezelf geen fulltime boeddhist zou willen noemen, heb ik toch ongemerkt in bijna iedere kamer van mijn huis één of meerdere Boeddha’s verzameld. De grootste staat in de tuin; een prachtexemplaar van lavasteen uit Thailand. Het is overigens een fabeltje dat je een Boeddhabeeld niet voor jezelf zou mogen kopen. Natuurlijk mag dat wel. Voor mij stralen de beelden rust en evenwicht uit, en dat heb ik graag om me heen. Op de verjaardag van Boeddha zijn er wereldwijd allerlei festiviteiten: in tempels en kloosters worden de beelden met veel eerbied gewassen, iets wat ik bij mij thuis samen met Emma en Alec ga doen. (Gelukkig zijn ze inmiddels oud genoeg om te beseffen dat ‘wassen met eerbied’ niet hetzelfde is als de hogedrukspuit op de lavasteen zetten.) Veel boeddhisten kleden zich vandaag in het wit en leggen bloemen bij de beelden.

In Azië worden lantaarns ontstoken, er zijn sierlijke parades met dansers en muzikanten, en de tempels serveren vegetarische maaltijden met zoete rijstmelk. Het is juist dit warme, aardse gevoel dat me zo aanspreekt in het boeddhisme. En het feit dat je wordt aangespoord om zelf je weg te zoeken. Je hoeft niks te geloven of klakkeloos aan te nemen, maar wordt door de vier waarheden van Boeddha geïnspireerd om het zelf te ervaren, te onderzoeken en te doorgronden, om zo uiteindelijk je eigen verlichting te vinden. Die vier waarheden gaan als volgt: 1 - het leven is vol lijden, 2 - dat lijden ontstaat door vastklampen, 3 - lijden verdwijnt door los te laten en 4 - het loslaten kun je oefenen middels het achtvoudige pad. Deze acht handvaten (zoals bijvoorbeeld het juiste zeggen en het goede doen) mag je de rest van je leven proberen onder de knie te krijgen. Het boeddhisme is uiteraard veel omvangrijker dan deze korte samenvatting, maar dit is wat ik eruit heb gehaald.

Hier kan ik ook wat mee in mijn dagelijks leven, want loslaten – is dat niet precies waar moeders zoveel moeite mee hebben? Ik in ieder geval wel. Morgen is het alweer Moederdag. En hoewel Emma en Alec ongetwijfeld hun best zullen doen om mama te verwennen door elkaar eens niet te lijf te gaan, heb ik stiekem toch een beetje heimwee naar de cadeautjes die ik van ze kreeg toen ze nog kleuters waren. Zoals een leeg wc-rolletje met watten (‘schaap’) of een plank met coladoppen (‘auto’). Want ze groeien zo snel. En het gaat zo hard. Wat heb ik destijds gemopperd over de spuitluiers en het projectielbraken. Maar toen ik was wel “de lievste moeder van de heele weerolt”. Tegenwoordig instrueert mijn dochter me streng dat ik “alsjeblieft een beetje normáál moet doen” als haar vriendinnen er zijn. Maar ondanks al die stoere puberpraat wil ze gelukkig nog steeds dat ik ’s avonds even bij haar kom liggen om te knuffelen en te kletsen. Ik ben blij dat we dat voorlopig nog hebben. Is dat vastklampen? Voor mij niet. Eerder een weldaad van intimiteit. Een zucht van verlichting – zou dat ook boeddhistisch zijn?

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief