Kredietcrisis

Waar ben jij eigenlijk?” Modevriend B hing aan de telefoon terwijl ik op een regenachtige ochtend de PC Hooftstraat aan het uitchecken was op kredietcrisisgevoeligheid. In Stockholm was so far niets te merken van enige crisis, meldde B. “Net nog even binnen gewipt bij Prada, alle goede spullen uitverkocht.” Daarentegen was het op het eerste gezicht verdacht rustig in de PC. Maar twaalf uur bleek nog vroeg te zijn. “Ná twee uur komt alles pas op gang,” wist een verkoopster te vertellen. “Rond een uur of vijf staan ze te dringen voor de paskamers.” Daar was nog niets aan veranderd. Behalve dan dat er weliswaar mínder klanten kwamen, maar degenen díe kwamen, kochten de duurdere stuks en lieten de basics links liggen. “Ach, als je ondanks de crisis nog maar 400 miljoen over hebt, kan er nog best een leuk jurkje vanaf hoor,” stelde de eigenaar van Azzurro Due die honderd meter verderop met zijn kinderwinkel goede zaken doet met de Fendi-kinderwagen.

Het heeft uiteraard ook iets hedonistisch. En je kunt ermee aan de buitenwereld laten zien dat het jou nog steeds goed gaat. Vandaar waarschijnlijk ook dat de Amerikaanse Vogue gewoon blijft doorgaan met het fotograferen van jurken waarvan het bijschrift meldt dat ze 23.000 dollar kosten. Toch altijd wel een klantje voor.

Maar terug naar de PC. Bij Emporio Armani zeiden ze nauwelijks iets te merken van de crisis. Russen en Mexicanen bestormen de winkel in groten getale en op het moment van mijn bezoek was een hele Japanse familie achterin de winkel aan het graaien tussen de avondjurken. En bij het Caffepc was het nog even druk als altijd. Hoewel Regilio Tuur er nu eens een keer níet zat, maar dat had vast een andere langbenige oorzaak. Hoewel ik geen spaargeld had bij Icesave probeerde ik hard door te lopen ter hoogte van Shoebaloo. Even verderop viel ik echter als een blok voor Christian Louboutin’s en paste een zwart laklederen paar. “En hoe voelt dat?” vroeg de verkoopster, die later opbiechtte dat er vrouwen zijn geweest die hebben staan huilen toen ze afrekenden. “Ja, niet van het bedrag, maar van geluk. Dat ze ein-de-lijk een paar Louboutin’s in hun bezit hadden.” ’t Is wat. Sommige dingen wil je gewoon niet geloven. Stoer, met lege handen, verliet ik de winkel. Louboutin’s op het netvlies gebrand, dat wel.

Twee deuren verder (ook hier was ik weer de enige klant in de winkel) liep ik regelrecht in de armen van een goddelijke Marni-jurk. En de mogelijke aankopen stapelden zich op, zoals de vrolijk makende plastic ketting van EAH! die me maar bleef aanstaren en het boek over het legendarische model Veruschka. 380 euro, dat was wel even slikken. Maar ja, er waren er dan ook maar twee van, hè. Tenminste, in de PC dan en dat maakte het hebberigheidsgehalte hoog. En hadden we sowieso niet net geleerd dat het helemaal geen zin heeft om spaargeld te hebben? Verdampt toch als sneeuw voor de zon. Ik dankte God voor de vrouwenlogica en rekende het drie kilo wegende boek af, dat in geen enkele boekenkast past maar o zo kunstzinnig staat op de koffietafel. En het is vast ook nog een goede investering.”

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief