Farewell

Volgens een collega moest ik er niets aan veranderen, “alleen een bordje museum erboven, want het is toch geschiedenis”. Eenentwintig jaar bij deze krant, waarvan tien jaar een column. Toen ik begon zat mijn dochter in mijn buik, nu zit ze op Hyves. Uiteindelijk kostte het me 2,5 uur om de boel clean op te leveren. Het resultaat: een volle klikobak en een verhuisdoos voor thuis. Mijn halve leven in één verhuisdoos.

Een greep erin levert diverse dia’s op van het Engelse model Ben huppeldepup. Ooit gefotografeerd in New York samen met Mike Campbell, wiens gezicht destijds was vertegenwoordigd op billboards all over New York in een Calvin Klein-reclame. Nog bovenop de rand van het dak van het zestien verdiepingen tellende Gramercy Park Hotel laten balanceren, die arme jongen, want dat zag er zo goed uit op de foto. Mike vond het prima. Wij hadden geen idee van het risico. Ach, we waren jong en Mike goddelijk en zo meegaand. Dat gold niet voor Ben op wie visagiste N volledig afknapte omdat hij zich als een boer gedroeg aan het ontbijt. Mode-illustrator Piet Paris en ik zouden pas veel later op Ben afknappen, maar sliepen die nacht nog samen in een kingsize bed met tussen ons in het ‘Rocky’ T-shirt dat Ben die dag gedragen had.

Wat is er nog meer overgebleven van 21 jaar Telegraaf? Dia’s van een shoot in Tokio met een beeldschoon mannelijk model dat Toshiki heette en heel aandoenlijk bloosde. Die verlegenheid bleek overigens snel verdwenen ‘s avonds aan de sushibar met modevrienden A en B en ontwerper Alexander van Slobbe, die was komen aanwaaien omdat de saké zo rijkelijk vloeide.

Wat verder? Een rouwkaart van een lezer die me dolgraag in het hiernamaals ziet vanwege mijn gebruik van het woordje enniewee. Overigens overgenomen door de zussen van schoenenheld Jan Janssen die in Amerika wonen en elke brief aan elkaar al jarenlang afsluiten met enniewee, zo vertelde Jan me ooit. Ook leuk: de uitgeprinte blootfoto van een fan die nudist is en van zijn vrouw altijd naar me mag kijken op tv. Dan doet ze de afwas bij hoge uitzondering wel een keer alleen.

En natuurlijk mijn grote trots: een handgeschreven bedankbrief van Martin Margiela als reactie op een paginagroot verhaal over de revolutie die hij teweegbracht in de Parijse modewereld. Weinigen hebben de man ooit in levenden lijve gezien, het verhaal deed zelfs een tijd de ronde dat hij helemaal niet zou bestaan. En aha, een foto van fotograaf Franco Rossi die samen met twee Italiaanse collega’s ooit een serenade bracht onder mijn raam van Chambre 12 van Hotel du Danube op de Parijse linkeroever, en een kaartje behorende bij een roos van ene Paolo. Nu was ik destijds ‘involved’ met drie Paolo’s en ben er nooit achter gekomen van welke dit romantische gebaar is geweest.

Verder onbetaalbare backstage dia’s van Linda Evangelista met platinablond haar in grove rollers, een lachende Gianni Versace op het plankier in Parijs veertien dagen voor zijn dood. En een kersverse brief van iemand die zich een afgevaardigde van het Kosmische Rijk noemt, die er door mijn interview onlangs met regisseur Paul Verhoeven achter kwam dat ik toch hersens blijk te hebben. Fijn. Over en sluit.

Dit was de laatste column van Fiona. We wensen haar veel succes in haar nieuwe baan!

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief