No-nonsense

Mouwen opstropen en aan het werk. En vooral ook geen vaag gezever. Maar bij vlagen wil ik nog weleens aan iemands lippen hangen als het bovennatuurlijke ter sprake komt en lig ik met een wijntje op de bank te spinnen bij programma’s waarbij mensen met geesten praten. En dan het liefst ook nog op plaatsen waar een vreselijk misdrijf heeft plaatsgevonden. (Let wel: bij Char zakt mijn broek al af nog voordat ik heb kunnen wegzappen.) En hoewel het in veel gevallen naar commercieel hobbyisme ruikt, wil ik ook nog weleens geïnteresseerd zijn als iemand goed kan goochelen met sterrenstanden. Zo heb ik onlangs de horoscoop laten trekken van mijn éénjarige zoon, nog een geboortecadeautje van mijn zus.

Afijn, tussen een bespreking met mijn chef in Amsterdam en de Hilversumse studio van RTL Boulevard door nog even snel naar Utrecht gescheurd. Gestrest en volkomen verwachtingloos belde ik aan. En terwijl ik het keurige voortuintje en de op kleur gerangschikte bloempotten in de vensterbank uitcheckte, werd ik overvallen door het cynisme waarmee collega Bert Dijkstra doorgaans over deze aarde loopt. ‘Weggegooid geld, verdwijnt straks allemaal in een hopeloos permanentje,’ schoot er door mijn hoofd.

Maar deze vrouw stak me toch van wal over mijn kleine blonde kereltje. Dat hij zo’n gevoelig ventje was en dat hij later goed zou kunnen zingen, en ja, dat-ie het vanwege de sterrenstanden als Leeuwtje ook uitstekend zal kunnen vinden met zijn moeder, een september-Maagd. Uiteraard precies wat deze moeder wilde horen en misschien gewoon gelul, maar ik ging dolblij de deur uit en pinkte in de auto een traantje weg bij de gedachte aan mijn eigen kleine soulmate.

Een paar dagen later zat ik tegenover Derek Ogilvie, bijgenaamd de babyfluisteraar. Interview voor VROUW. Ogilvie was twee dagen in Nederland, zat vol met interviews, ik was de allerlaatste en bracht mijn zoontje mee. De Schot was moe en het lukte niet. Het enige wat mijn kleine mannetje aan hem kwijt wilde was dat ik te hard naar zijn zin met de autodeuren sloeg. En dat mijn rijstijl ook niets was om over naar huis te schrijven. Kan wel kloppen.

Ondertussen zat mijn zoon driftig te bellen met de meegebrachte roze glittertelefoon. “Is dat zijn speelgoed?” vroeg Derek. Uhm, nou eigenlijk van zijn grote zus, vertelde ik hem. Je zag Ogilvy denken. Hij liep een rondje om het kereltje heen, schudde zijn hoofd en zei: “Oh, no no no, definitely not gay, heel erg hetero.” Tja, was toch even slikken. Alle gezamenlijke bezoekjes aan de schoonheidsspecialistes, lingeriewinkels en homovrienden ten spijt, ’t jochie wordt vast geen kapper. En dat laatste leek me nou zo verdomde handig.

Ik vertelde het een dag later aan modevriend B, zeer nuchter type. Behalve als het Prada betreft dan. Of een zonnebril van Lanvin. “Fie, waar ben je nou allemaal mee bezig?” zei B. “Straks zit je nog vochtafdrijvende groene thee te drinken met Jomanda! Of nóg erger, straks ga je ook nog in zo´n seksloos polyester gewaad rondlopen. Dan mag je hier alleen nog in het donker aanbellen. Bij volle maan. Als de zon in Mercurius staat en Venus in penis.”

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief