Laatste

Vandaag komt er voorlopig een einde aan mijn pogingen.

De reden is simpel: ik kan niet meer.

Ik mocht toch open en eerlijk zijn? Laat me dat dan zijn.

Ik zou vijftien columns schrijven. Dit is nummer vijftien. Het is vijf uur 's ochtends, ik lig alleen in een hotelbed in Amsterdam, ben al een uur klaarwakker, mijn goeie ouwe slaapprobleem speelt weer op, maar daarover kan ik niet schrijven, want dat heb ik een paar columns geleden al gedaan.

Kan ik dan niet ergens anders over schrijven?

O, ja. Stof genoeg.

Iemand uit mijn directe omgeving heeft zich afgelopen zomer van het leven beroofd en laat een geweldige vrouw en twee schatten van dochters achter. Ik heb gespeecht op zijn herdenkingsdienst. Het was een grappige speech. Ik geef toe, het is gewaagd om op zo’n moment over een wet T-shirt-wedstrijd te beginnen, maar gelukkig werd mijn humor door de rouwende masa begrepen.

Een vriendin van me is net door haar Portugese partner verlaten. Ze was voor hem naar Portugal verhuisd, had haar baan opgezegd en haar huis in Nederland verhuurd. Ze had de breuk niet zien aankomen, is een zenuwinzinking nabij, slaapt bijkans net zo slecht als ik en logeert nu tijdelijk in ons appartement aan zee.

Onze overburen hebben hun huis te koop gezet, maar raken het maar niet kwijt. Mijn overbuurvrouw fluisterde me toe dat het elk moment mis kan gaan. Door de crisis kunnen ze de hypotheek niet meer betalen. Ze heeft zelfs een baan moeten nemen, wat misschien een geluk bij een ongeluk is. Ze zat maar binnen met haar vijf honden en twee katten, ze kwam de deur niet meer uit, nu moet ze wel.

De verkering van mijn dochter is na twee jaar uit. Onze zoon begint te puberen en is bij vlagen niet te harden.

Al die dingen, ik zou er talloze columns mee kunnen vullen, maar het stuit me tegen de borst. Ik wil niet voortdurend als een aasgier boven mijn eigen leven en dat van anderen hangen om te kijken of er nog een stukje vlees te pikken valt. Ik wil niet bij elke intimiteit die iemand met me deelt denken: sneu voor hem of haar, maar fijn voor mij, want er zit misschien een column in.

En dan de deadlinestress. Daar ga ik niet best mee om. Het komt er simpelweg op neer dat de opluchting na het inleveren van mijn stukje ongeveer anderhalf uur duurt. Daarna bekruipen de zenuwen me alweer: waar moet ik het volgende week over hebben?

Vandaar dat ik je voorlopig ga verlaten. Hopelijk niet voorgoed, we broeden nog op een oplossing voor de toekomst en denken op dit moment aan een brievenrubriek. Heleen Helpt, Lieve Heleen, iets in die trant, lijkt dat je wat? Voor nu neem ik afscheid van je, vrouw. Dank voor je belangstelling, je steun en wellicht tot volgend jaar.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief