Nada van Nie en
Tatum Dagelet

De één was zes jaar getrouwd met dj Ruud de Wild, de ander zeventien jaar met voetballer Bryan Roy.

za 07 nov 2009, 05:30

'Scheiden doet lijden'

NAAT & TAAT

AMSTERDAM - Vier jaar was ik. Die ochtend scheen de zon, ik had zin in de dag. Toen werd ik al gelukkig als de zon scheen.

Naat, Mijn vader zat op de veranda van ons huis. Van achter zag ik zijn lichaam wat schudden, ik dacht dat hij aan het lachen was. Maar hij huilde. Hij nam me in mijn armen en zei dat hij het huis uit ging. Ik troostte hem, antwoordde dat het niet erg was. Dat heb ik altijd volgehouden: het is niet erg. Ik vond het verdriet van mijn ouders al vreselijk genoeg. Dus pretendeerde ik of het allemaal een feest was, om hun pijn te verzachten. Dat zij nooit samen op mijn verjaardag konden verschijnen, ze elkaar niet spraken, ik mijn vader veel te weinig zag - want hij was druk met zijn nieuwe gezin - zat allemaal verpakt in ‘het feest’.

Naarmate ik volwassen werd bedacht ik: dit gaat mijn kinderen nooit overkomen.

Naat, dat zul jij je vast ook hebben voorgenomen als kind uit een gebroken gezin. En daarom is het nog pijnlijker: de tweede keer dat je gezin uiteen valt.

Mijn dochter was nog geen twee toen ik met haar het ‘huis uit ging’. Zij heeft het dus niet op die bewuste manier meegemaakt zoals ik destijds. Maar nu ze zes is, komen er vragen. Waarom papa en mama niet meer bij elkaar wonen. Ze vindt het wat lastig worden - dat heen en weer gaan - elke week. Als ze bij papa is, mist ze mama en vice versa. Op zo’n moment troost ik haar en besef ik dat ik dat niet pretendeer: ik KAN haar troosten omdat ik het zelf een plek heb kunnen geven.

Vaak herhaalt de geschiedenis zich onbewust: neem je de dingen over van je ouders die je juist heel anders had willen doen. Óf je slaat geforceerd een andere weg in.

Beide zijn niet van toepassing in mijn geval. Ik mag trots zijn. Trots over het feit dat mijn dochter in een liefdevolle omgeving opgroeit, dat zij haar vader net zoveel ziet als haar moeder, dat ik er blij mee ben dat haar ‘tweede moeder’ haar als haar eigen kind behandeld als ze daar is, dat we samen haar verjaardag kunnen vieren.

Je zou bijna zeggen dat het een feest is.

Taat, het is raar maar ik werd even geëmotioneerd van je mail. Het bracht me terug naar mijn eigen kindertijd. Scheiden doet lijden, en uiteindelijk zijn kinderen altijd de dupe. Zo is het. Ik was tien jaar toen mijn vader ons verliet, en heb bij vlagen herinneringen aan die tijd. Ik denk dat ik me veel momenten van vroeger niet meer kan herinneren, omdat ze te veel pijn hebben gedaan. Dan wil je het als kind, maar ook als volwassene, het liefst vergeten. Ook ik heb mijn vader bij het afscheid zien snikken. Hij stond bij ons in de huiskamer en we voelden alle vier dat het eind van ‘ons gezin’ in zicht kwam. En ondanks zijn tranen is hij niet gebleven. Mijn ouders zijn 22 jaar samen geweest en de eerste jaren van de scheiding waren vreselijk verdrietig. Ik wist het toen en ik weet het nu.

Natuurlijk hebben die herinneringen veel invloed op mijn leven, op wie ik nu ben. Misschien heb ik veel te lang tegen beter weten in gevochten voor mijn gezin. Maar ik ben door alles wat ik in mijn leven heb gezien en gevoeld ook een strijdlustige vrouw geworden. En zoals mijn moeder mij heeft beschermd en gekoesterd toen ik klein was, zo koester ik mijn kinderen nu.

Scheiden doet lijden en de weg terug is lang, maar ik ben er weer. En dat lees ik ook terug bij jou, Taat. Ondanks al onze diepe dalen zijn we niet hard en verbitterd geworden, kunnen we tegen een stootje en realiseren we ons maar al te goed wat momenten van geluk betekenen. Lijden hoort dus bij scheiden, maar ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik door al mijn levenservaring het leed van mijn kinderen kan beperken.