NAAT & TAAT

Taat, het is momenteel erg in om een goed ‘nahuwelijk’ te hebben. Ik heb er laatst zelfs een heel artikel over gelezen. Als ik naar mijn eigen situatie kijk, heb ik op zich best een goed nahuwelijk. Maar zodra we als trotste ouders eens samen dineren, staan meteen de bladen vol dat we weer bij elkaar zijn of het weer gaan proberen. En nee, dat is bij ons nu niet aan de orde. Misschien moeten we onze nahuwelijkse oudergesprekken maar achter gesloten deuren houden, zodat niemand ons ziet en er niet geroddeld kan worden.

Wat ik inmiddels wel weet, is dat je in een goed nahuwelijk moet groeien. Je kunt niet meteen vrienden zijn, er speelt vaak nog te veel emotie mee. Iedereen moet individueel toch alles zo goed mogelijk verwerken en daar is tijd voor nodig. Elkaar dan voor een langere periode even niet zien, werkt zeer bevrijdend. Elkaar nooit meer zien zou het allemaal veel eenvoudiger maken, maar wordt moeilijk aangezien je toch twee kinderen hebt.

Heb jij eigenlijk een goed nahuwelijk, Taat?

Nu ik je aan mailen ben, vraag ik me eigenlijk af waarom mensen tegenwoordig allemaal maar gezellig moeten ‘nahuwelijken’. Waar is dat goed voor? Ik las dat veel gescheiden ouders samen nog leuk bij elkaar op de bank zitten en samen een dagje kerst en sinterklaas vieren. Is dat een nieuwe trend, Taat? (Jij bent altijd op de hoogte van alle trends…)

Ik denk dat als je je zo weinig mogelijk negatief over je ex uitlaat en zelf positief in het leven staat, de kinderen er ook best goed uit zullen komen.

Nahuwelijk betekent, als ik het woord goed lees, je leven NA je huwelijk, maar van het woord voorhuwelijk heb ik nog niet gehoord. En dat is vast niet voor niets...

Naat! Ja zeg, het lijkt wel of we weer in de seventies terecht zijn gekomen: love and peace, dus ook met je ex...

Mensen die hard roepen “we zijn als vrienden uit elkaar gegaan”, heb ik nooit geloofd. Ik ben ervan overtuigd dat een scheiding zonder strubbelingen niet bestaat en meestal escaleren die strubbelingen tot keiharde ruzies. Mochten ze toch écht als vrienden uit elkaar zijn gegaan, dan komt de ellende alsnog later: als één van de twee een nieuwe relatie begint bijvoorbeeld. Er is altijd wel een partij die zich gedupeerd voelt.

Nee, ik denk ook dat de goede verstandhouding pas op langere termijn plaatsvindt. Daarom wordt ook geadviseerd door menig therapeut: eerst afstand. Die afstand is nodig om je frustraties, woede en verdriet een plek te geven, eerst alles te verwerken. Daarna kan je weer gezellig keuvelen.

En tja, waar dat nahuwelijken goed voor is? De enige reden lijkt me: voor de kinderen. Anders is het gewoon ajuparaplu. “Alles voor de kinderen”… Pff, álles moet zo didactisch verantwoord zijn anno nu, dat we onze belangen als ouder misschien helemaal vergeten.

Genoeg exen die samen kerst vieren ‘voor het kind’, maar daar zelf voor die kerstboom ter plekke wegkwijnen. Alsof een kind dát niet aanvoelt! Exen die samen met de kids op vakantie gaan, het lijkt me zó verwarrend… Wedden dat ze dan ‘s nachts nog stiekem bij elkaar in bed kruipen? Het kind vraagt zich dan helemaal af waarom papa en mama überhaupt uit elkaar zijn. Waar is dan die scheid(ing)slijn?

Maar goed, respect voor alle mensen die dat wel kunnen en zich daar happy bij voelen. Ik benijd ze.

Welbeschouwd ben ook ik best tevreden over mijn nahuwelijk: Nou is het niet zo dat ik dagelijks gebakjes bij mijn ex eet. Of dat we gezamenlijke sjoelbakavonden organiseren. Bij de weekwisseling van ons kind bespreken we de ontwikkelingen, eventuele ditjes en datjes op een zakelijke maar vriendschappelijke manier. En dat is oké. Zolang je niet in oude patronen valt, elkaar geen dingen verwijt, je op één lijn staat wat betreft je kind(eren), doe je het goed.

Ach ja, na deze trend zal er door allerlei psychologen, therapeuten en deskundigen wel weer een nieuwe vorm bedacht worden. Misschien inderdaad het voorhuwelijk.

Dan leg je al vast - wanneer je de intentie hebt te gaan trouwen - hoe alles zal lopen, mocht het huwelijk onverwacht ten einde komen.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief