NAAT & TAAT

Naat, het sprookje De dennenboom van Hans Christian Andersen gaat over een dennenboom, die jaloers is op de bomen die gekapt worden om als kerstboom te worden gebruikt. Dan wordt hij zelf gekapt. Hij is zo verwachtingsvol over wat er gaat gebeuren, dat hij niet geniet van het moment dat ze hem versieren. Wanneer de kerstavond voorbij is, wordt de dennenboom op zolder gezet en kijkt niemand er meer naar om. Wanneer de boom weer van zolder wordt gehaald, denkt hij dat hij een nieuwe kans krijgt. In plaats daarvan maken ze brandhout van hem en bij het knetteren van het brandende hout denkt de boom aan het mooie bos, aan de sterren en aan kerstavond: alle mooie dingen die hij heeft gezien en meegemaakt, maar nooit heeft gewaardeerd.

Dit trieste sprookje, dat mij als kind werd voorgelezen, heeft misschien wel voor eeuwig mijn stemming rond deze periode bepaald. Ik heb een hekel aan opgelegde gezelligheid en met kerst en de jaarwisseling ben ik dikwijls een beetje depressief. Ik behoor niet toe tot de suïcidale figuren die dan het piekmoment van zelfdodingen veroorzaken, maar ik kan wel meekomen in het gevoel van eenzaamheid. Je móet bij je dierbaren zijn, want alleen zijn met kerst is uiteraard een horrorscenario.

Godzijdank hebben mijn ex en ik het wel zo verdeeld dat we onze dochter allebei een avond ‘hebben’ met kerst, dus zo zielig ben ik niet. Maar mijn geliefde ontbreekt steevast tijdens het kerstdiner bij mijn familie. Hij kan nooit naar Nederland komen, want in de voetbalwereld ballen ze gewoon door met kerst (hoe deed jij dat destijds met je man trouwens!?), Dus Tatum zit, hoe dan ook, ZONDER MAN met kerst..

Die gedachte overheerst bij het kerstdiner zo, dat ik niet eens voluit kan genieten van het heerlijke eten dat mij wordt voorgeschoteld... Dan voel ik me net de kerstboom uit het sprookje.

En jij Naat, hoe wring jij je hier doorheen? Heb jij bijvoorbeeld een trauma opgelopen van Het meisje met de zwavelstokjes? Of toch ergens een lekkere kerstman opgedoken die dit jaar jouw piek komt bezorgen?

Taat, die Hans Christian Andersen heeft wel een bepalende rol gehad in ons leven, zeg! Er was geen sprookje waar ik het droog bij hield, zelfs als ik ze nu opnieuw lees, word ik er altijd nog een beetje verdrietig van. Toevallig dat je Het meisje met de zwavelstokjes noemt, daar heb ik nachten wakker van gelegen toen ik klein was. Zoals zij met haar neus tegen het raam staat, onderkoeld en hongerig, glurend door het raam naar de warme en liefdevolle gezinnen die zo heerlijk samen zijn…

Daar werd ik als kind heel verdrietig van en om eerlijk te zijn nu weer. Misschien realiseerde ik me al vroeg, dat een gezin of familie enorm kan bijdragen aan de gelukkige momenten van het leven, en dat probeer ik met de kerstdagen nog eens extra te benadrukken. Voor mij voelt het niet als opgelegde gezelligheid, maar misschien is mijn hunkering naar deze dagen ook wel weer ‘een gevolg van’. Ik kan als een klein kind genieten van de geur van een kerstboom, smikkelen van het kerstdiner waar we de hele dag mee bezig zijn geweest. Mijn nichtjes ‘nog’ vol verwachting van het leven, mijn kinderen inmiddels jonge volwassenen, mijn steun en toeverlaat (mama), mijn dierbare zus en niet te vergeten mijn liefpappa (stiefpappa)… allemaal samen om de band die we met elkaar voelen nog eens extra te vieren.

Maar dat het dit jaar een andere kerst wordt, dat is zeker. Zowel mijn zus als ik zijn alleen met de kinderen. En dat wordt dan ook extra benadrukt rond deze ‘gezellige’ dagen.

Hm, hoe ik het vroeger deed? Dat verdring ik nu maar even. Probeer jij nou maar gewoon van je bordje eten te genieten, snuif de geur van de kerstboom op, lach en huil met de familie en hoop op betere tijden. Mijn raad aan jou voor de komende jaren: nog even doorzetten, want wie weet hangt die ‘BAL’ over een aantal jaren aan de boom. En wat betreft mijn piek dit jaar… dat zullen de extra kilo’s zijn die ik er dit jaar uit eenzaamheid maar aan ga eten, hihi.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief