NAAT & TAAT

Naat, het co-ouderschap heeft z’n voor- en nadelen, ondervind ik. Een groot nadeel is het gemis van je kind en het schuldgevoel wat daarbij komt kijken. Zo heb ik mijn mamaweek en mijn kindloze week, en omdat ik mijn dochter telkens een week mis, wil ik de week dat ze bij me is volop van haar genieten: dus géén oppas of uitbesteding. Alles wat ik in die week niet kan doen, plan ik de week daarop. Om je een beeld te geven van mijn dagelijks leven…

Tijdens mamaweek is het weekend natuurlijk gevuld met allerlei leuke ‘kinderactiviteiten’. Vanaf maandag: 7 uur wekker. En daar baal ik van. Ik ben helaas niet zo’n verslonsde moeder die in pyjama haar kind naar school brengt. Nee, ik douche een half uur, smeer me in met bodylotion en breng de nodige mascara aan. Ik weet ook niet waarom, dat alles kost me een uur. Terwijl ik, nadat ik mijn dochter naar school heb gebracht, ‘gewoon’ achter de computer zit om mijn werk te doen en even tussendoor moet sporten. Een ‘vrije dag’ betekent: wassen, schoonmaken, opruimen. Kind halen, boodschappen doen, spelletjes, koken, voorlezen, bedtijd. Dan heb je de uurtjes voor jezelf, zou je denken. Mooi niet. Tegen kinderbedtijd ben ik gesloopt. En ben ik blij dat ik niet samenwoon, want zelfs voor seks ben ik te moe. Hooguit lees ik een paar pagina’s uit een boek. Zo gaat dat zeven dagen achter elkaar.

Kindloze week: hierin prop ik al mijn sociale contacten (daar was ik in mijn mamaweek echt te moe voor) inclusief een avondje stappen - moet ik tegenwoordig ook een week van bijkomen. En probeer ik achterstallig werk in te halen, want die uurtjes schooltijd zijn zo om. Of ik ben een paar dagen bij mijn vriend in Engeland. Hij werkt. Dus doe ik zijn was, kook ik, strijk zijn overhemden en in de tijd dat hij vrij is, laat ik zien dat ik naast een toegewijde vrouw ook zijn minnares en vriendin ben. Gelukkig krijg ik weer wat energie omdat ik weer een meisje mag zijn en bemind word.

Ach ja, zo gaan die weken zo om. En neig ik naar schizofrenie van het dubbelleven dat ik leid. Aaarrrggghhhh Naat, ik geloof dat ik weer in therapie moet.. :-)

Taat, ik weet helemaal niets van co-ouderschap. Mijn kinderen zijn om het weekend bij hun vader en elke woensdag eten ze daar. Ik stuit weer op andere problemen: aangezien mijn kinderen al echte tieners zijn, kan ik ze nergens meer toe dwingen. Niet dat ze tegenspartelen om naar hun vader te gaan, maar zodra ze een weekend bij hem zijn staan ze altijd even onverwachts bij mij op de stoep.

En dat is soms best schrikken. Vannacht lag ik lekker vroeg in bed (ik geef toe: op de zaterdagavond met een boek en een lekker glas wijn klinkt best kansloos), maar om half elf begint onze hond te blaffen en niet veel later word ik ge-sms’t door mijn zoon die zich na een verjaardag voor het gemak maar even thuis heeft laten afzetten. “Mam slaap je al, de deur is op slot, ik kom niet binnen,” lees ik in mijn telefoon. En ja, ik had de deur al op het nachtslot gedraaid. Het was tenslotte mijn weekend zonder zorgen, zonder verantwoordelijkheid… Ik graai snel naar een joggingbroek en ren zo hard ik kan naar beneden om de deur voor hem open te doen. Want ja, één ding gaat boven alles: mijn kinderen! Zij hebben niet om deze situatie gevraagd en ik wil dan ook dat ze het gevoel hebben altijd welkom te zijn.

Maar Taat, wat als ik met iemand thuis ben, of liever gezegd: in bed lig. Ik wil nog niet gesnapt worden, maar ik moet toch ook wel een beetje vrij kunnen zijn in míjn weekend in mijn eigen huis? Schuldgevoel, schuldgevoel… Zouden meer alleenstaande mannen en vrouwen hier last van hebben?

Mijn ex valt niets te verwijten, al denkt hij, net zoals de kinderen, wel dat ik de rest van mijn leven best alleen gelukkig kan zijn. Haha, dacht het even niet, Taat! Maar ik zit er wel mee. Ik kan dus niet eens een ‘dubbelleven’ leiden. Misschien moet ik mee naar therapie, weg met dat schuldgevoel! Bel jij of bel ik? :-]

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief