Twee meter tien

Ja, ik was best tevreden met mijn vrijgezellenstatus. Tot vandaag. Ik moet hoognodig een nieuw bed en deze vrije zaterdag moest het er maar van komen. Met frisse tegenzin koers ik naar een meubelboulevard. Ik weet niet eens precies wat voor bed ik wil, alleen dat-ie heel groot moet zijn, want daar hou ik van. Ik slaap nog steeds op een prehistorische boxspring van een allang overleden oudtante van een allang vertrokken vriend. Mijn wankele rug herinnert me er dagelijks aan dat het tijd is voor een stap in de 21e eeuw.

Na wat doelloos ronddwalen doemt de naam van een bekende Scandinavische beddenfabrikant op aan de meubelhorizon. Pfff, eindelijk een merk dat ik ken; mijn omaatje bracht er het horizontale deel van haar leven op door en na haar dood liet ze de onverwoestbare spiraalbodem aan mij na. Ik bedankte vriendelijk, want met de wetenschap dat daarop mijn moeder, oom en tante zijn verwekt zou ik er nooit één oog op dichtdoen.

In de beddenzaak word ik ontvangen door een keurige, al wat oudere dame. Ik leg uit dat ik een bed van 1.80 bij 2.10 meter zoek. Of mijn vriend of man dan zo lang is, vraagt de verkoopster. Dit is het moment waarop ik eigenlijk moet zeggen dat ik geen vriend heb, maar gewoon graag in m’n uppie overdwars, ondersteboven door mijn bed scharrel, zonder een rand tegen te komen. Maar ik hoor mezelf liegen: “Ja mijn vriend is vrij lang.” Waarom doe ik dat nou weer? Schaam ik me dan zo voor het feit dat ik single ben, dat ik zelfs tegenover de eerste de beste verkoopster een man verzin aan mijn zijde? Lang kan ik niet stilstaan bij mijn pathetische gedrag, want nu wil de beddenmevrouw het gewicht weten van mijn imaginaire vriend. De boxspring en matrassen worden afgestemd op onze individuele kilo’s en ervan uitgaande dat ik niet de rest van mijn leven alleen blijf, moet ik nu al beslissen hoeveel mijn toekomstige vriend mag wegen. Razendsnel laat ik mijn exen de revue passeren. Ze variëren nogal in omvang: van 75 tot wel 100 kilo. Daar valt niet echt een betrouwbaar gemiddelde uit op te maken. En wat heb ik nog in het vat zitten aan dates? Een gescheiden Brabander (47, vier kinderen) aan wie een vriendin me probeert te koppelen. Zal ik haar snel sms-en voor zijn gewicht? Of de sportieve Noordwijker (28, thuiswonend) die vast nog geen vetrandjes heeft. Beiden geen gedoodverfde blijvertjes.

De verkoopster kijk nu streng: “U weet toch wel ongeveer wat uw vriend weegt?” “Nou, hij is aan het afvallen en ik weet niet waar dat eindigt,” lieg ik beschaamd verder. “Misschien is het toch handiger als we een keer samen terugkomen als hij klaar is met z’n dieet.” Met die woorden neem ik afscheid van de beddenzaak. Ontmoedigd rij ik terug naar huis. Nooit gedacht dat ik voor een nieuw bed ook een nieuwe man nodig heb.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief