Overgewicht

Als een bezetene race ik heen-en-weer tussen kast, wasmachine, strijkplank en koffer. Ik kan moeilijk kiezen, dat euvel openbaart zich wel vaker, maar bij het pakken van koffers lijkt het steevast alsof ik voorgoed emigreer. Voor de zekerheid neem ik voor alle weertypen tien outfits mee, je weet tenslotte maar nooit wanneer de winter intreedt op de Bahama’s. Ook een gala- en cocktailjurk mogen niet ontbreken, want stel: ik word uitgenodigd voor een fancy party door een aantrekkelijke multimiljonair, dan moet ik wel iets hebben om aan te trekken. Niet dat ’t ooit is voorgekomen, maar juist daarom is de kans groot dat het nog staat te gebeuren. Al die verschillende kledingstijlen vereisen natuurlijk ook bijpassende schoenen. Van pumps tot laarzen, van slippers tot stiletto’s; alles gaat mee. Uggs voor in het vliegtuig.

En twee sjaals. Zonder paardrijdkleding, sportschoenen, tennisbatjes en frisbee ga ik überhaupt nergens heen. Ja, echt! Die spullen komen regelmatig van pas.

Ook m’n föhn, krultang, megahaarborstel, zestien potjes crème, serum, nagellak, zonnebrand, elektrische tandenborstel, shampoo, haarmasker, wax en scrub zijn een must. En mijn camera, iPod, iPad en iPhone. En alle opladers. En vijf reisstekkers. Heb ik het al over boeken gehad? Minstens vier moeten er mee. Niet van die lullige dunne pockets, maar lekkere dikke hardcovers waar ik anders nooit aan toekom. Ik lees ze zelden allemaal, maar ik wil gewoon keuze hebben voor het geval er eentje tegenvalt.

Ben ik een patiënt? Heb ik hulp nodig? Ik vrees van wel, want bovengenoemde zaken neem ik altijd mee, of ik nou vijf dagen of vijf wéken wegga. En als ik ook maar één dingetje vergeet kan ik daar nachtenlang van wakker liggen. Tot grote ergernis van menig (ex-)vriendje dat voor vertrek wanhopig uitroept: “Ze hebben daar toch ook winkels? Je draagt die koffers en tassen maar lekker zelf!” Prima, zolang ik niet

heel Mongolië hoef af te struinen voor een herkenbare tampon of in India op zoek moet naar wattenschijfjes! Er is wel een terugkerend probleem bij elke vliegreis: mijn overgewicht. Ik weet ? door schade en schande wijs geworden ? inmiddels precies welke vliegmaatschappij een extra kilootje (of tien) door de vingers ziet. En welke onverbiddelijk is.

Zo moest ik laatst voor een overvolle incheckbalie naar Ibiza mijn koffer openen omdat-ie twee armzalige kilootjes te zwaar was. Ga dan maar eens snel gokken wat bij elkaar twee kilo weegt. Het bleken zo’n tien zomerjurkjes en een paar laarzen, die ik er gek genoeg in mijn handbagage mocht bijproppen. Alsof al die kilo’s uiteindelijk niet in één vliegtuig de lucht in moeten!

Op Bali verliep mijn gesjoemel met kilo’s minder fortuinlijk. Ik dacht dat ze daar juist blij zouden zijn met toeristen, die beladen met authentieke Balinese producten het eiland verlaten. Helaas, elke kilo teveel aan bagage moest ik achterlaten op de luchthaven. Daar gingen mijn boeddha’s, ambachtelijk houtsnijwerk, offermanden en nieuwe sarongs: zo de prullenbak in. Ik kon mezelf wel voor de kop slaan. Had ik dan helemaal niks opgestoken van 20 jaar reiservaring? Nee, helemaal niets!

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief