Fototerreur

Moeten ze vooral doen. Alleen jammer dat ik daar ook elke minuut van moet meebeleven, met terugwerkende kracht. Tegenwoordig wordt namelijk elke vakantie, weekendje weg en dagje uit tot op de seconde nauwkeurig vastgelegd en gearchiveerd voor… Tja, voor wie eigenlijk? “Leuk voor de kinderen als ze groot zijn,” is het excuus. “Of voor onszelf, als we oud en grijs zijn.” Ik geloof er niks van, die foto’s zijn voornamelijk bedoeld om de thuisblijvers te laten lijden.

In de tijd van de analoge camera’s was het nog wel te doen; dan kreeg je na een behouden thuiskomst van familielid A of vriendin B maximaal een foto of 70 geserveerd, die je vervolgens op je eigen tempo kon doornemen. Meestal waren de amateurfotografen zo bang voor vieze vingers op hun glanzende kiekjes, dat de stapel al na vijf minuten van je werd afgepakt en keurig in een lade verdween. Met de komst van het digitale tijdperk heeft de vriendenkring een waar martelwerktuig in handen. De 4, 6 en 8 GB geheugenkaartjes zijn zóóó handig, je kunt er zonder problemen tot wel drieduizend foto’s op kwijt. Shit. Zelfs een weekje Drunense Duinen staat nu garant voor minimaal 1500 foto’s onzichtbare gezelligheid. Er gebeurt daar echt niets, waarvan ik of wie dan ook getuige had willen zijn. Maar er is geen ontkomen aan. Blind voor het naderend onheil word ik gelokt met een uitnodiging voor een etentje. Nog voordat ik de eerste slok wijn heb genomen staat mijn stoel ineens achter een computer. “Wat gaan we doen?” vraag ik argeloos en een tikje onnozel. “O, je móét echt even onze foto’s zien, ze zijn óntzettend leuk,” kraait een der vriendinnen. Het onvermijdelijke moment is daar. Ik krijg urenlang de volgende scènes door mijn strot geduwd: man, vrouw en twee kinderen zetten tent op, dat lukt niet, man kijkt boos richting camera waarachter vrouw zich bevindt, kinderen krijsen (de jongste heeft al een vulling linksonder, zie ik nu), het begint te regenen, tent staat (tikkie scheef), boodschappen in de campingwinkel, o de hond is ook mee, kinderen likken aan ijsje, barbecue wil niet aan (dat maak ik op uit weer een chagrijnig gezicht)… Moet ik doorgaan, of bent u al in slaap gesust? Dit alles wordt me voorgeschoteld in zo’n handige slideshow, waarvan de gebruiker zelf bepaalt hoe lang een foto stilstaat – en dat is altijd véél te lang. Een kleine rekensom: 1500 foto’s x 10 seconden stilstand = dik 4 uur gekmakende verveling!

Ik weet zeker dat de CIA zelfs de meest zwijgzame spionnen aan de praat krijgt door hen non-stop de foto’s van mijn vrienden te laten zien. Nog voor de avond valt slaan ze door... Álles om maar een eind te maken aan deze fototerreur.

Lieve vrienden, familie, kennissen en andere aanhang, kunnen we via deze weg een compromis sluiten? Als jullie nu voortaan alleen de tien mooiste, meest spraakmakende en grappigste foto’s selecteren uit de enorme stapel nietszeggends, dan beloof ík om ze tien minuten lang laaiend enthousiast te bejubelen.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief