Best verfrissend, zo'n crisis

Mijn opa maakte zijn fortuin met het verhuren van garageboxen en etagewoningen. Het leverde hem een aardig gevulde bankrekening op. Ik heb het dus niet van een vreemde. Net als opa bezit ik ook meerdere huizen: een ‘dertiger jaren woning in een gewilde buurt met tuin op het zuidwesten’ (mocht u interesse hebben) en een ietwat vervallen grachtenpand met scheve wanden en klapperende luiken. Hoe dat zo is gekomen? Noem het de impulsaankoop van de eeuw.

Lief en ik zagen het grachtenpand te koop staan, zeiden tegen elkaar: “Je moet wel gek zijn om zoiets te kopen. Vooral in deze tijd. ”En voor we het wisten tekenden we het koopcontract. Grootse plannen in het hoofd: “En dan breken we daar de vloer eruit en maken we een vide met een botergele keuken... ”Geen seconde dacht ik dat het huis waarin onze kinderen opgroeiden niet meteen zou worden verkocht.

Om ons heen waren in de afgelopen jaren talloze buren verhuisd. De prijzen gingen zo drie, soms zelfs vier keer over de kop. En het is ook echt een leuk huis. Mijn baby’s zijn er geboren, er zijn paaseieren verstopt in de tuin en liters rosé weggedronken bij de buitenhaard. Niks mis met dat huis, maar niemand kwam ernaar kijken. De crisis van de krantenkoppen stond van de ene op de andere dag voor onze deur.

Het roer drastisch om

Dat is nu twee jaar geleden. Twee jaar waarin ik als een echte grootgrondbezitter twee huizen bezit. Klinkt rijk, is het niet. Want twee hypotheken, dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Kon ik vroeger kopen wat ik wilde (“doet u die laarzen ook maar in blauw”), tegenwoordig zit ik elke maand te rekenen.

Het en/en-principe heb ik moeten laten vallen. Het is nu of/of geworden: deze week naar de film met zijn vijven óf schoenen voor mijn dochter. Of een keer pizza bestellen óf cupjes voor het espresso-apparaat. En dan te bedenken dat ik drie jaar geleden, als het een beetje tegenzat, zomaar drie keer in de week eten liet thuisbezorgen! Door schade en schande wordt men wijs. We hebben nog minstens een jaar op de oude voet voortgeleefd en toen kwam de man met de hamer langs, in de vorm van een schoenendoos met rekeningen die echt dringend betaald moesten worden.

Lukt het om verslaggever Marjolein om kosten te besparen? Je leest het in VROUW Magazine 6. Heb jij door de crisis slimme bezuinigingsmanieren gevonden? Praat met ons mee!

Volg VROUW ook op Hyves, Facebook, Twitter en Google+!

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief