"Ik ga naar Ascot, de beroemde hoedenparade"

Een bezoekje aan de Royal Ascot paardenrace vereist nogal wat voorbereiding. Zo is er een lange lijst met strenge kledingvoorschriften. Een top of jurk met haltersluiting, blote schouders, spagettibandjes is verboden. Net als mini-jurkjes en blote buiken.

En dan ben je er nog niet, wie een broekpak wenst te dragen moet ervoor zorgen dat het pak qua kleur bij elkaar past. Overigens is klederdracht toegestaan. Het leek me enig om in een West-Friese robe die ze in mijn dorp droegen naar de hoedjesparade te gaan, maar voor zo’n eerste keer koos ik toch voor vertrouwd.

Het meest ingewikkelde is de hoed. Ik ben namelijk geen hoedendrager. Het liefst draag ik niets op m’n hoofd, maar nu moet ik wel. Helemaal omdat de Britse hoedenontwerper Stephen Jones me tijdens de opening van de Arnhem Mode Biën!nale helemaal gek heeft gemaakt met zijn ode aan de hoed. „Dear, een hoed zal je beeldig staan, geloof me.”

Nou ja, de man die vele beroemdheden van een hoed heeft voorzien, zal het wel weten toch? Wel jammer dat hij niet aanbood om er een van hem te dragen. Want natuurlijk had ik pas op het laatste moment tijd om een waardig hoofddeksel te scoren.

Ik begon bij een veilig, zwart hoedje. Leuk, maar volgens de verkoopster wel erg gewoon waarna ze met een hysterisch rood exemplaar met bloemen aan de zijkant kwam aanzetten. Hm, te veel van het goede. Ik houd van rood, maar dit was echt too much.

Alle kleuren en modellen passeerden de revue en uiteindelijk ben ik gezwicht voor een zandkleurig hoedje gemaakt van sinamay. Leuk, niet overdreven spectaculair, maar passend bij het oranje gebloemde jurkje en de Missoni wedges.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief