'Ik erger me dood aan mijn luie onsportieve zoon'

'Ik telde de dagen tot ik mocht afzwemmen en eindelijk zelf een sport mocht kiezen. Ik wilde ook op turnen, net als mijn grote zus, die over de mat dartelde met linten, ballen en hoepels en met haar lenige lijf al menige prijs in de wacht had gesleept. Het bleek al snel dat ik van nature minder talent had voor de elegante turnbewegingen, maar wel lekker hard kon rennen.

Dus na een jaar verruilde ik mijn gympakje voor de korte broek en het shirt van de plaatselijke atletiekclub. Heerlijk vond ik het om op de woensdagmiddagen te rennen en te springen op de atletiekbaan. Eindelijk kon ik al mijn energie ergens in kwijt en daar waren ook mijn ouders erg blij om. Het werd het begin van een sportief, gezond en gelukkig leven. Ik vond zelfs mijn huidige man op de atletiekbaan. Hij is een fanatiek loper, net als ik. Die liefde delen we en inmiddels nog veel meer.

We kregen samen twee kinderen: een jongen en een meisje. Inderdaad, de bekende ‘koningswens’. Dolgelukkig waren we met ons leuke, ondeugende duo. Natuurlijk was er, naarmate het stel ouder en mondiger werd, ook frictie. Vooral over sport en vakanties. Ze zijn allebei minder actief en energiek dan wij hadden verwacht en gehoopt, en dat wringt. Maar ja, zolang ze jong zijn, kun je ze nog wel meesleuren in je eigen enthousiasme. De weekenden, vrije middagen en vakanties stonden dus vrijwel altijd in het teken van sport en leuke activiteiten.

Totdat onze zoon begon te puberen. Hij werd twaalf, ging naar de middelbare school en zette opeens zijn hakken in het zand. Hij besloot toen dat hij oud genoeg was om zelf te bepalen wat hij met zijn vrije tijd deed. En dat betekende dus vooral dat hij niets meer wilde doen dat ook maar íets met sport te maken heeft. Hij vindt dat hij met het fietsen naar zijn school en de wekelijkse gymuurtjes meer dan genoeg beweging krijgt.

Als hij thuis is, hangt hij op de bank met zijn lange lijf, dat sinds zijn puberteit niet meer bij de heupen lijkt te scharnieren, maar bij z’n nek. Als hij de kans krijgt ‘zit’ hij uren tv te kijken. Totdat ik zeg dat dat ding uit moet en dan verdwijnt hij naar zijn kamer. ‘Huiswerk maken,’ zegt hij, maar inmiddels weet ik dat dat synoniem is voor gamen of idiote filmpjes kijken op Youtube.

In de weekenden slaapt hij uit en eet hij zijn ontbijt als wij al aan de lunch toe zijn. Ik weet heus wel dat dit bij de puberteit hoort en ik zou me er niet zo aan ergeren, als hij daarnaast nog iets aan sport deed. Maar het is zo’n slappe hap… Een balletje trappen is hem al te veel. Ik merk dat ik nog maar weinig liefde voel als ik dat in de lengte én de breedte uitdijende lijf zie, dat ruikt naar lui zweet. Is dat mijn kind? denk ik wel eens. Dat klinkt heel erg, ik weet het, maar het is wel de waarheid.”

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief