"Ik schaam me voor mijn rijke dochter"

Wat geld betreft hoeft ze zich nooit ergens druk om te maken. Haar man heeft namelijk jaren geleden in een buitenlandse loterij de hoofdprijs gewonnen, echt een groot geldbedrag. Broodnodig hadden ze het niet, want zijn familie zat al goed in de centen. Evengoed was de hele familie blij voor ze. Zo’n enorme prijs gun je zelfs een vreemde, dus zeker als het om een familielid gaat. Uiteraard kregen ze een financieel adviseur toebedeeld, die voor hen een goed plan maakte. Ons boden ze een leuk huis aan. Had echt niet gehoeven, maar we zijn ze daar erg dankbaar voor.

Maar nu waar ik zo mee zit... Mijn dochter komt uit een modaal gezinnetje en was vroeger altijd tevreden met wat ze kreeg. Ze was helemaal niet veeleisend. We hebben onze kinderen het geloof meegegeven en geleerd dat het in het leven niet om materiële zaken draait. Maar mijn ervaring is dat geld het karakter van mensen verandert. Je kunt je kinderen een fatsoenlijke opvoeding met alle normen en waarden geven en toch kunnen ze je later verrassen. In ons geval was dat in negatief opzicht. Volgens mij kun je er niet over meepraten als het je niet als ouder is overkomen.

Mijn dochter bezoekt ons regelmatig en dan verwacht ze dat we haar als een prinses behandelen. Ze gaat in een gemakkelijke stoel zitten en geeft opdrachten aan haar vader. Die rent zich dan de benen uit z’n lijf voor haar. De gesprekken die we op zo’n dag met haar hebben, gaan alleen maar over hoe duur ze alles vindt. Ik denk dan bij mezelf: daar zou ík over moet klagen met mijn budget! Ze geeft NOOIT een cent aan organisaties die wel wat geld kunnen gebruiken. Ze klaagt als er weer ‘zo’n bedelfonds’ aan de deur komt vragen om een bijdrage. Als ik zeg dat ik verschillende instanties automatisch steun, dan vindt ze dat onzin. Dan denk ik: meisje, zo heb ik je toch niet opgevoed. Ik hoop het natuurlijk niet voor haar, maar moet er soms eerst iets met haar gezin gebeuren voordat ze een bijdrage levert?

Wat ik als moeder helemaal gênant vind, is dat zij en haar man beiden in een Mercedes rijden. Dat is op zich prima, maar als er iemand bij ons in de buurt te dicht op hun dure auto parkeert, gaan ze verhaal halen. Dan schaam ik me gewoon voor mijn eigen dochter. Ik kan me zelfs voorstellen dat ouders hun kinderen om bepaalde redenen niet meer willen zien. Mijn familie heeft me al te kennen gegeven dat ze liever niet op bezoek komen als mijn dochter er is. En erover praten heeft geen zin. Als ik er uit vriendschap iets van zeg, krijg ik een grote mond. Het is jammer, maar mijn dochter van vroeger herken ik niet meer. Ik heb er veel verdriet van, want eigenlijk interesseert rijkdom mij niet. Wel een warme en leuke familieband. Groetjes van een zeer verdrietige moeder.”

In Nog nooit verteld blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief