VROUW vertelt

"Mijn man bleek een pedofiel te zijn"

AMSTERDAM - “Hoewel ik mezelf beschouw als een intelligente vrouw, heb ik op het gebied van mannen een blinde vlek. Dat heeft me al veel verdriet en ellende opgeleverd – maar gelukkig ook een schat van een dochtertje.

Net toen ik had besloten om de mannen voorgoed uit mijn leven te bannen, ontmoette ik Ben tijdens de buurtbarbecue. Hij woonde nog maar een maandje in onze straat. Hij is aan de kleine kant, paar kilootjes te veel, een tikkie verlegen; absoluut niet mijn type. Misschien dat ik juist daarom wel een gesprekje met hem aanknoopte. Hij bleek een aardige vent en met een paar wijntjes op kon je nog met hem lachen ook. Ik hoefde niks van hem en hij ook niets van mij. Ik had er gewoon een leuke buurman bij. Af en toe deed hij een klusje voor me. Daar wilde hij nooit geld voor, maar een uitnodiging voor een etentje nam hij dankbaar aan.

We hadden lol en leuke gesprekken. Bij hem kon ik mezelf zijn en me ontspannen. Maar geleidelijk aan veranderde onze vriendschap, het werd fysieker. Eerst plagerige aanrakingen, later troostend en zelfs verlangend. Na een onverwachte zoen in de gang, heb ik mijn gevoelens aan hem opgebiecht. Het voelde zo goed. Mijn dochtertje had Ben meteen al aardig gevonden, dus niets stond onze liefde in de weg. Een jaar na die eerste buurtbarbecue vroeg Ben me ten huwelijk en ik zei ja. Die gelukzalige roes duurde tot een week na onze trouwdag.

Op een ochtend, net nadat hij de deur uit was naar zijn werk, viel er een aan mij geadresseerde brief op de mat. Wat ik toen las, veranderde mijn leven. De brief bleek van zijn ex-vriendin, met wie hij geen contact meer had. Via via had ze gehoord dat Ben was getrouwd en na lang aarzelen had ze besloten mij te waarschuwen. Haar eerste woorden waren: ‘Ik ben geen jaloerse ex. Alleen maar een bezorgde moeder.’

Ik had altijd begrepen dat ze uit elkaar waren gegaan, omdat hij niet tegen haar bezitterigheid kon. Maar zij schreef dat ze had ontdekt dat hij haar dochtertje onzedelijk had betast en foto’s van haar had gemaakt, terwijl ze bijna bloot lag te slapen! Ze heeft hem de deur uitgezet met de waarschuwing dat ze hem zou aangeven als hij ooit nog in de buurt van haar kleine meisje zou komen.

Het angstzweet brak me uit. Hoe vaak had ik hem met mijn dochter alleen gelaten? De brief was zo recht uit het hart geschreven, het móést wel waar zijn. Heel voorzichtig heb ik mijn dochter gevraagd of Ben wel eens met haar knuffelde, aan haar zat. Ze zei van niet, maar misschien is er toch iets gebeurd. Ik durf er niet aan te denken. Ik heb meteen alle sloten laten vervangen en hem op zijn werk gebeld. Toen ik over de brief vertelde, ontkende hij het niet eens. Hij zei alleen maar: ‘Ga je naar de politie?’ Toen wist ik genoeg. Aangegeven heb ik hem niet, want waar moet ik hem van beschuldigen? Ik heb geen enkel bewijs! Gelukkig heeft hij onmiddellijk zijn huis te koop gezet. Maar ook al is hij straks uit ons leven, ik zal mezelf altijd de schuld geven dat ik die duivel in huis bracht.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.