VROUW vertelt

"Ik kan mijn eigen zoon toch niet aangeven?"

AMSTERDAM - “Hoe vaak heb ik me niet afgevraagd: wat heb ik verkeerd gedaan, waarin ben ik tekort geschoten. Lag het aan de scheiding? Dat ik weer ging werken en de kinderen af en toe alleen moest laten? Iedere moeder is geneigd zichzelf de schuld te geven, dus ik ook. Maar ik zie ook in dat sommige dingen gewoon buiten je om gaan. Anders was het ook wel misgegaan met mijn andere zoon.

Het gaat om mijn jongste, ik noem hem maar even Calvin. Het was zo’n lieve jongen, altijd fijn buitenspelen, beetje kattenkwaad uithalen maar nooit over het randje. Totdat hij naar de middelbare school ging en daar de verkeerde vrienden kreeg. Ik weet het, iedere moeder van zo’n kind heeft het over verkeerde vrienden, maar bij hem was het echt zo. Ik zag hem met de dag veranderen.

Hij rook naar wiet, hij vertelde me niks meer, ging zonder een woord te zeggen naar zijn kamer en deed die vervolgens op slot, één en al geheimzinnigheid. ’s Nachts hoorde ik hem uit zijn raam klimmen en dan ging hij ik weet niet waar naartoe. Natuurlijk sprak ik hem daar dan de volgende ochtend op aan. Waar had hij uitgehangen, vroeg ik hem. Hij haalde alleen z’n schouders op en zei dan: bij vrienden, gewoon een beetje roken en muziek draaien. Ik heb hem verboden om ooit nog ’s nachts weg te gaan. Maar wat kun je doen als moeder alleen? Tralies voor zijn raam timmeren?

Op een ochtend was ik zijn kamer aan het opruimen en toen bleek dat hij een slot op zijn kast had gedaan. Vroeger had ik als kind ook een slotje op mijn geheime kist en daar zaten dan mijn dagboeken in en nog wat rommel waar eigenlijk niks geheimzinnigs aan was. Maar bij Calvin vertrouwde ik het niet. Zijn kleren lagen in stapels op de grond, dus wat zat er dan in die kast? Ik heb bij de buurman gereedschap gehaald en heb dat slot doorgeknipt. Het werd even zwart voor m’n ogen toen ik zag wat erin zat: allemaal laptops en mobieltjes!

Ja, wat er dan door je heen gaat... mijn zoon een dief, een crimineel. Dat is zo verschrikkelijk, ik kan het ook niet begrijpen. Hij heeft het altijd goed gehad bij me, kreeg voldoende geld voor kleren en spelletjes, hij kwam niets tekort. En dan toch stelen. Ik heb de telefoon in mijn hand gehad, met het nummer van de politie al ingetoetst, maar ik kon het niet. Je eigen zoon aangeven, dat doe je niet.

Toen mijn zoon thuiskwam, zei ik dat de politie was geweest. Dat ze vragen hadden gesteld over een diefstal en of mijn zoon ’s nachts was geweest. Dat ik dat had ontkend en dat ze toen hadden gezegd dat ze hem in de gaten zouden houden. Hij trok helemaal wit weg. Toen vertelde ik van mijn ontdekking... Hij bezwoer me dat het de eerste keer was en dat hij ermee zou stoppen. Ik wist dat hij loog, maar ik wil hem geloven. Sindsdien is hij niet meer weggeweest en zijn vrienden komen niet meer bij mij thuis. De spullen zijn verdwenen. Ik hoop dat hij zijn lesje heeft geleerd, maar zeker weten doe ik het niet. Elke nacht luister ik even aan zijn deur en als ik dan zijn ademhaling hoor, gaat er een golf van opluchting door me heen. Gelukkig, hij is niet op dievenpad.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.