VROUW vertelt

'Iedereen vond hem zo'n leuke vent...'

AMSTERDAM - “Zo’n acht jaar hebben we een relatie gehad. In het begin leek alles leuk en aardig, het leek echt alsof we bij elkaar hoorden. Waar hij ging, ging ik en andersom. Alles deden we samen, we konden geen dag zonder elkaar. Iedereen was dan ook geschokt toen ik na acht jaar bij hem wegging.

Uit elkaar gegroeid, zei ik als er vragen werden gesteld. Maar iedereen vond dat we bij elkaar hoorden en een perfect stel waren. Dat alles vast weer goed zou komen. Niemand wist wat er werkelijk achter de deuren gebeurde.

Iedereen vond hem een leuke vent. Op verjaardagen was hij lief en zorgzaam, maar niets was minder waar. Zodra we thuis alleen waren, werd hij gemeen. Ik draaide overal voor op, hij dacht alleen maar aan zichzelf. Verwend en verpest door zijn ouders, hij was gewend zijn zin te krijgen en nam geen genoegen met ‘nee’. Bovendien was hij zeer gewelddadig. Daar kwam ik helaas pas achter toen we gingen samenwonen. Hij zocht altijd een reden om ruzie te krijgen. Een groen stukje in zijn eten (hij lustte geen groenten), de cola was op of wat dan ook.

Wanneer de eerste klap viel, kan ik me niet meer herinneren. Maar op een gegeven moment werd ik gewoon dagelijks geslagen. Dan ging hij ’s avonds naar de kroeg en had ik even rust. Maar als hij dan dronken thuiskwam en naar rook en drank stonk, wilde hij met me naar bed. Dat wilde ik natuurlijk niet, maar hij bleef net zo lang slaan en stompen totdat ik hem huilend zijn zin gaf. Ik voelde me vies en alleen. Zo heeft hij me heel vaak verkracht. Soms werkte het als ik deed alsof ik sliep, vaak ook niet.

Ik moest hulp vinden, maar ik durfde het niemand te vertellen. Op een dag ben ik naar mijn ouders gefietst en heb ze mijn dagboek gegeven. Daar had ik alles in opgeschreven. Verdrietig en boos waren ze. Die dag heb ik in het bijzijn van mijn ouders de relatie verbroken. En ben ik teruggegaan naar het veilige zoldertje van mijn ouders. Hij heeft me de nodige tijd lopen stalken, maar ik voelde me sterker dan ooit. Hij kan mij niets meer aandoen. Ik ben bij hem weg.

Ik heb het zijn familie en vrienden nooit durven vertellen. Ik hoop alleen maar dat hij zijn huidige vriendin en kinderen nooit zal aandoen wat hij mij heeft aangedaan. Het was een vreselijke tijd, maar het moet toch maar eens verteld worden. Niet alleen omdat ik het dan even kwijt ben, maar ook om mensen te laten zien dat je er niet alleen voor staat als je mishandeld wordt en dat je hulp kunt krijgen. Dat het raadzaam is om een dagboek bij te houden en dat het nooit jouw fout is al je geslagen wordt. Wat die ander ook zegt, het is niet jouw schuld.

Ik kan er inmiddels mee leven en geloof weer in mezelf, al heb ik daar wel de nodige therapie voor nodig gehad. Nee, ik heb nooit aangifte gedaan. Ik heb daar te lang mee gewacht en daardoor waren de ‘bewijzen’ verdwenen. Ik had geen poot om op te staan. Nu weet ik dat ik meteen aangifte moet doen als zoiets me weer zou overkomen, maar geloof me, ik laat het nooit meer zo ver komen.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.