Interview Natasja Froger

Foto: ANP

Vorige week was de eerste aflevering te zien van het nieuwe seizoen van Hart in Aktie. Je leeft altijd enorm mee met de mensen die je helpt. Is dat emotioneel niet heel zwaar?

“Dit seizoen hebben we opzettelijk ook een paar lichtere ‘gevallen’ ertussen gestopt. Een man van 100 die de hele aflevering alleen maar met me wilde zoenen, haha! Natuurlijk gaat zo’n man ook een keer dood, maar dat kan nog best een hele tijd duren. Ik word daar heel blij van. Maar ik kom ook veel ellende tegen en ik ben niet iemand die dat gemakkelijk kan loslaten. Vooral in het eerste seizoen liep ik regelmatig een halve uitzending mijn tranen te verbijten. Dan dacht ik: ‘Tas, de kijkers zitten niet op jouw gehuil te wachten en de mensen om wie het in deze aflevering draait al helemaal niet. Hup, mouwen omhoog en aanpakken die handel.’ Inmiddels kan ik er beter mee omgaan. En huil ik toch een keer mee, dan schaam ik me daar ook niet meer voor. Ik ben ook maar een mens.”

Dan kom je ’s avonds thuis en dan?

“Ik kan het niet altijd loslaten. Als het een heel zware aflevering was, sleep ik het hele team mee naar huis. Even met z’n allen napraten aan de keukentafel. En René is er ook nog. Die voelt precies aan wanneer het me allemaal te veel wordt. Dan zegt hij: ‘Lange, ga eens even zitten. Je zit ergens mee...’ Hij heeft heel veel begrip. Ik mag uren tegen hem aanpraten.”

Hij zegt nooit: wanneer ga je nou eens wat vrolijks doen?

“René begrijpt dat ik graag dingen doe voor anderen. Zo ben ik altijd geweest. Volgens mijn moeder was ik als kind al begaan met iedereen die het moeilijk had. Altijd bevriend met de ‘sukkeltjes’ van de klas. Ik kon er niet tegen als iemand buiten de groep viel. Als vijfjarige deden we met de klas klusjes voor schoolprojecten. Daar kreeg ik dan een kwartje voor en dat ging in een potje voor de dierenbescherming. En toen ik negen was, reed ik gehandicapten rond op mijn pony. Als kind ging mijn mededogen vooral uit naar dieren. Pas toen ik moeder werd, kreeg ik oog voor al het mensenleed dat er bestaat. Mensen weten dat ook. Ik word regelmatig gevraagd ambassadeur te worden voor een goed doel. Helaas kan ik niet op alles ingaan, ook in mijn dag zit maar 24 uur. Ik heb voor Orange Babies gekozen, omdat een goede vriend van me aan aids is gestorven. En ik ga rond met een collectebus voor het astmafonds. Alleen geld storten is niet mijn ding, ik wil echt wat dóen.”

Zit het in de genen of ben je zo opgevoed?

“Mijn moeder was net zo. We woonden tegenover een slachterij en aan het eind van de dag kocht ze de dieren op die nog over waren. Ze vond het zo zielig als ze geslacht zouden worden. We hadden altijd wel ergens een kalfje of een schaap met een gipsen poot rondwandelen. Dan mochten wij, de kinderen, allemaal onze naam op het gips schrijven.”

Een ‘rijke’ jeugd?

“Niet in materiële zin. We gingen nooit op vakantie. Maar dat hoefde ook niet van mij. Ik vond het heerlijk met die dieren om me heen. Het was een soort kinderboerderij waar ik opgroeide. We waren ook niet arm, hoor. Mijn ouders spaarden alleen liever voor pony’s voor mij en mijn zus dan dat ze hun geld uitgaven aan buitenlandse reizen. Ik was gek op paarden. René zegt wel eens dat ik hinnikte toen hij me leerde kennen. Maar goed, mijn moeder hoefde niet ieder dubbeltje om te draaien.”

Jij nu wel. Een maand op bijstandsniveau leven... Natasja, wat bezielt je?

“René kwam met het idee voor het tv-programma FF geen cent te makken. Ik heb er eerst lang en breed over nagedacht. ‘Ik doe eraan mee,’ zei ik, ‘maar dan moet er wel een goed doel aan gekoppeld worden. Dat we bijvoorbeeld aandacht vragen voor de Voedselbank. En dat we all the way gaan. Geen gesmokkel met een paar 100 euro in een toilettas. Als we het doen, doen we het goed! Niet alleen ik, maar jij ook.’”

Is zeker wel wennen voor een verwende dame uit het Gooi...

“Er is niks Gooisch aan mij. Ik koop zelden dure kleren. Het meeste wat ik draag, komt van H&M en Zara. Draag ik ook rustig naar een gala. Het juiste tasje erbij en iedereen denkt dat je in Gucci loopt. Ja, Guci met één C! Allemaal nep. Ik heb nou eenmaal behalve twee zoons, ook drie honden. En die denken echt niet: ‘O, het vrouwtje heeft iets duurs aan. Laten we nou maar niet tegen haar opspringen.’”

Je rooit het dus wel, deze maand van armoede?

“Ach, als ik zonder René naar het strand ga, neem ik ook een koelbox met broodjes mee in plaats van te gaan lunchen. Dat is veel fijner voor de kinderen. Die vinden zo’n lunch op een terras verschrikkelijk en liggen liever zo lang mogelijk in het water.”

Hoe reageerden de kinderen?

“Didier vond het een avontuur, maar Maxim was wel even boos: ‘Jij ook altijd met je goede doelen!’ Het is voor hen ook een omschakeling. We zijn verhuisd naar een rijtjeswoning in Hilversum en even iets lekkers op zaterdagavond is er voorlopig niet bij. Maar ik heb ze uitgelegd waarom we het doen en ze snappen dat. Ze zijn zelf ook begaan met mensen die het minder hebben. Maxim is erg betrokken bij de medemens en Didier trekt zich het lot van dieren aan. Zijn rapportgeld van opa en oma heeft Maxim onlangs nog naar het International Fund of Animal Welfare laten storten om dolfijnen te redden. Volgens mij valt het hen ook 100% mee. Kinderen hebben liever een zak goedkope chips dan fancy toastjes. Daarbij moesten ze in Blaricum op de fiets overal naartoe, terwijl ze nu lekker vriendjes hebben in de straat. Misschien willen ze wel nooit meer terug naar Blaricum!”

Of jij...

“Haha, dat zou best eens kunnen. Ik heb een vriendin die er alleen voor staat met vier kinderen en die zei meteen: ‘Natas, dat is helemaal iets voor jou.’ Ik ben nogal een poets en met zo’n groot huis blijf je bezig. Het is best lekker om wat minder ruimte te hebben om schoon te houden.”

Meer lezen over Natasja? Kijk dan in VROUW Magazine nummer 40.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief