VROUW vertelt

'Ik deed alsof ik depressief was'

AMSTERDAM - “Ik ben dol op mijn Cocker Spaniel. Sinds mijn man me liet zitten, heeft Mischa me zo’n beetje op de been gehouden, letterlijk en figuurlijk. Ik voelde me niet meer aantrekkelijk, afgewezen, zielig. Ik wilde het liefst niemand zien. Maar ja, ik had de hond en moest voor haar wel naar buiten. Anders was ik misschien echt depressief geworden.

Op een dag merkte ik dat Mischa wat dikker werd. Ik naar de dierenarts, bleek ze zwanger! Ik snapte er niks van, want ik was er altijd bij als ik Mischa uitliet. Maar ineens begon me iets te dagen. Eén keer was ik ziek en toen bood het buurmeisje aan om met de hond te gaan lopen. Eenmaal weer terug zei ze dat ze Mischa even kwijt was geweest, maar dat ze gelukkig alleen maar aan het stoeien was met een Boxer. Toen moet het zijn gebeurd. Hoe dan ook, ik besloot het nestje te houden. Leek me wel leuk, zo’n mand vol puppy’s.

Toen mijn hondje na anderhalve maand zo’n beetje op haar laatste dagen liep, realiseerde ik me ineens wat er allemaal bij komt kijken. Ik werk op een administratiekantoor, fulltime. Hoe moest dat als de kleintjes er waren? Van die puppy’s die de eerste tien dagen nog blind zijn. Ik vond het een naar idee om ze alleen te laten. Dus heb ik de telefoon gepakt en me ziek gemeld. Al die vrouwen om me heen nemen maar zwangerschapsverlof, zijn dan maanden weg en krijgen ook nog kinderbijslag, terwijl ik de boel kan opvangen zonder dat ik er extra voor word betaald. Dus waarom zou ik dan niet een keer mogen thuisblijven om op ‘mijn kindjes’ te passen?

Ik heb mijn scheiding aangewend als reden. Net nadat ik was verlaten, voelde ik me best depressief. Dus ik hoefde niet eens zo diep te graven om die emoties bloot te leggen. Ik zei tegen mijn chef dat het ineens had toegeslagen; het besef dat ik nu alleen was en te oud om kinderen te krijgen, dat ik er even niet meer mee om kon gaan. Dat ik nauwelijks kon slapen en al naar de dokter was geweest om een verwijsbriefje voor een psycholoog te krijgen.

Mijn chef reageerde geschokt. Hij had geen idee dat ik zo depressief was, maar hij begreep het gelukkig wel. Hij had het al zo knap gevonden dat ik al die tijd was blijven werken. Hij zou me volgende week weer bellen hoe het met me ging. Opgelucht hing ik op. Maar diezelfde ochtend maakte ik een afspraak met de dokter. Ja, ik heb me echt laten doorverwijzen naar een psycholoog. Was als de dood dat ze mijn bedrog zouden ontdekken. Misschien heb ik er ook nog iets aan, want diep in mijn hart was ik ook best kwaad en teleurgesteld.

Een paar dagen later werden de kleintjes geboren. Zo schattig, zo lief. Diezelfde dag kreeg ik een enorme bos bloemen van mijn collega’s, die me sterkte wensten. Toen voelde ik me wel even schuldig, ja. Na anderhalve week kon ik niet meer tegen dat knagende schuldgevoel. Toen ik onverwacht weer op kantoor verscheen, waren ze helemaal verbaasd. Wist ik wel zeker dat ik alweer wilde beginnen? Ze deden net alsof ik een held was. En dat voelde, hoe oneerlijk verkregen ook, toch best goed.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.