Antje Monteiro: een leven als een soap

Foto: Ab Blauw

Vijf minuten na het begin van het interview zit ik al met tranen in mijn ogen. En niet van het lachen. De energieke blonde vrouw met de sprekende ogen, die het gros van Nederland kent als de vrolijke zangeres en sfeermaker van tv-show Het Gevoel Van... heeft me diep geraakt. Eerst al met haar liedje Ineens, dat ik, als voorproefje van haar eerste album, thuis mocht beluisteren. En als ik dan tegenover haar zit en voorzichtig informeer naar het persoonlijke drama achter het nummer, treft ze me nog een keer met haar openhartige en intens droevige verhaal. Het verhaal over haar ‘grote’ zus Marina met wie ze achtendertig jaar lief en leed deelde, die naast haar woonde en die er ‘ineens’ niet meer was.

Op die rotdag, nu een jaar geleden. “Het komt deze dagen allemaal weer in volle hevigheid naar boven,” vertelt ze roerend in haar cappuccino. “Natuurlijk door dat liedje, geheel spontaan door Tony Neef geschreven, maar ook omdat het nu een jaar geleden is. Er wordt een kerkdienst voor Marina gehouden, om haar te herdenken en voor mijn drie nichtjes heb ik een herinneringenboek gemaakt, met foto’s en het levensverhaal van hun moeder, maar ook hoe ze is gestorven. Zo kunnen ze de dingen die ze nu misschien nog niet goed kunnen bevatten, later zelf opzoeken als ze daaraan behoefte hebben.” Antje’s vier jaar oudere zus en buurvrouw liet drie meiden achter, een tweeling van negen en een dochter van vijftien, die nu worden opgevoed door haar moeder. Haar moeder is in het huis van haar zus getrokken, zodat ze zoveel mogelijk samen - ook met haar broers Wim en Arnold - voor de meisjes kunnen zorgen. Een uit nood geboren, maar unieke en liefdevolle situatie.

“Het idiote is dat die meiden een week voor Marina’s overlijden nog hadden gevraagd wat er met hen zou gebeuren als Marina er niet meer was. ‘Dan gaan oma, Antje, Ronald en Wim voor jullie zorgen,’ had ze toen geantwoord. Marina en ik waren zo close. Alles bespraken we met elkaar. Ook voor haar oordeel over een nieuw liedje, een laatste kledingcheck, m’n haar nog even leuk, liep ik bij haar binnen. En zij heeft ook altijd mijn dochter Romy opgevangen als ik moest werken, dus het was vanzelfsprekend dat het zo zou gaan. Zowel voor haar als voor mij. Maar er stond verder niets op papier. Het gebeurde ook allemaal zo plotseling, zonder aanleiding, zonder ziekbed.

Ik had haar acht minuten voordat het gebeurde nog aan de telefoon gehad. Daarna liep ze nog even naar de kamer van haar oudste dochter en terwijl ze op de stoel naast haar bed zat, greep ze ineens naar haar hoofd en viel opzij. De meisjes raakten in paniek en riepen mij. Daar lag Marina, stuiptrekkend op de grond. Ik dacht aan een epileptische aanval, maar ze had nog nooit zoiets gehad. Ik hoor mezelf nog roepen: ‘Wat is het nummer van 112?’ Totale ontreddering. Gelukkig kwam er snel een ambulance. Nog even haar rok rechtgetrokken. In het ziekenhuis bleek dat ze een zware hersenbloeding had gehad. Ze is in coma geraakt en niet veel later overleden...

Lees het verhaal van Antje verder in VROUW 44.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief