VROUW vertelt

'Hij weet niet dat ik rijk ben'

AMSTERDAM - “Mijn man en ik zijn getrouwd in gemeenschap van goederen. Dat vond ik vijftien jaar geleden heel romantisch en ik had er zelfs geen moment aan gedacht om het anders te regelen. Je koos voor elkaar, in goede tijden en in slechte tijden. Nu denk ik er ietsje anders over.

De liefde tussen ons is doodgebloed, we hebben elkaar niets meer te vertellen. En toch heb ik het heel lang laten aanmodderen. Voor een groot deel uit gemakszucht, moet ik bekennen.

Ik werk als verpleegkundige, hij als monteur. Wat we samen binnenbrengen is geen vetpot, maar we kunnen de huur betalen en er aardig van leven. In mijn eentje verder gaan, betekent dat ik veel kleiner moet gaan wonen. Dat weerhield me er toch wel van om te gaan scheiden. Een nare tijd, maar gelukkig heb ik mijn zus, die me zo’n beetje elke avond belt. Op een gegeven moment zei ze: ‘Zus, jij en ik gaan iets leuks doen. Je bent toch zo gek op die serie Las Vegas? Nou, daar gaan we naartoe.’ Had ze dus al een ticket gekocht en een hotel geboekt. Vijf dagen Las Vegas...

Ik heb er gewoon om moeten huilen, zo lief vond ik het. Het is één groot gekkenhuis daar, maar wat hebben we het er geweldig gehad. We zijn naar shows geweest en uiteraard hebben we gegokt. Mijn zus zit goed in de slappe was, dus die heeft er flink wat geld doorheen gejaagd aan de speeltafels. Even leek het erop dat ze een paar duizend zou winnen, maar ze ging te lang door. Was het allemaal weer weg. Ik had een bescheiden budgetje, maar dat deerde me niet. Ik had het enorm naar mijn zin. Gefascineerd keek ik naar oude dametjes die munt na munt in fruitmachines gooiden en wel vastgekoekt leken te zitten aan hun kruk. Voor de gein besloot ik ook wat dollars in een slot machine te stoppen. Het ongelooflijke gebeurde... er begon een sirene te loeien en er stond meteen zo’n official naast me. Had ik de Jackpot te pakken: 310.200 dollar!

Het was echt zo onwerkelijk. Ik kon de cheque op mijn naam laten zetten, maar ineens dacht ik: wacht eens... Als ik ga scheiden, gaat de helft naar mijn ex. Daar had ik dus geen zin in. Dit geld betekende dat ik een behoorlijke buffer had en eindelijk voor mezelf kon kiezen. Ik wilde helemaal niet dat hij daar een cent van zou zien. Gek dat geld je ineens met allerlei problemen opzadelt... Mijn zus kwam toen op het idee om mijn prijzengeld op haar naam te laten zetten. ‘Dan kan hij er niet aankomen en kan jij stiekem genieten van je spaarpotje.’ Zo hebben we het geregeld.

Eenmaal weer thuis heb ik de scheiding aangevraagd. We wonen nog wel samen omdat de boel nog niet verkocht is, maar gek genoeg kan ik hem nu veel beter verdragen. Het idee dat ik zoveel geld heb, is zo bevrijdend. Ik hoef mijn zus maar te bellen en ze haalt een mooi bedrag van haar rekening. Laatst zijn we een weekendje naar Parijs gegaan en daar hebben we in een restaurant voor duizenden euro’s aan eten en champagne uitgegeven. Om de volgende dag thuis weer rode kool met vissticks te eten met mijn aanstaande ex...”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.