VROUW vertelt

'Ik ben verliefd op mijn therapeute'

AMSTERDAM - “In therapie? Wát een onzin, dacht ik altijd. Ik vond therapie iets voor watjes. Bovendien had ik alles wat mijn hartje begeerde: een prima vent, een mooi huis, twee geweldige kinderen en een leuke parttime baan.

Ondanks dat mijn vader zelfmoord pleegde toen ik acht was, was mijn jeugd redelijk probleemloos. Mijn moeder heeft mijn zusje en mij fantastisch opgevangen en later kreeg ik een lieve stiefvader die ons behandelde alsof wij zijn eigen kinderen waren. Toch kreeg ik op een gegeven moment last van vage klachten. Ik had steeds vaker hoofdpijn, voelde me benauwd en op een gegeven moment viel ik zelfs flauw tijdens een les. ‘Hyperventilatie’ concludeerde de huisarts en hij vond dat ik maar eens met iemand moest gaan praten. En dus ging ik dan tóch maar in therapie.

Een vriendin raadde me een haptotherapeut aan. Die probeert je via aanraking beter inzicht te geven in de wisselwerking tussen lichamelijk gevoel en geestelijk gevoelsleven. Dat leek me wel wat. Ik dacht dat ik dan niet veel hoefde te praten en iemand anders het werk kon laten doen. Natuurlijk werkte het zo niet. Ik praatte en praatte vanaf de allereerste keer, terwijl Ellen, mijn therapeute, mij aanraakte en masseerde. Bij Ellen ontdekte ik dat ik de zelfmoord van mijn vader nog helemaal niet had verwerkt. Dat mijn relatie met mijn man – die ook geen prater is – toch niet zo fantastisch is als ik altijd dacht. Dat ik me vaak alleen en onbegrepen voelde.

Ik ben nu een keer of tien bij Ellen geweest. Ellen is een heel gewone vrouw, beetje stevig, een jaar of tien ouder dan ik. Niet bijzonder aantrekkelijk of zo. En toch, toch voel ik voor Ellen dingen die ik nog nooit voor iemand anders heb gevoeld. Ik ben smoorverliefd en denk de hele dag aan haar. Zij is de meest fantastische vrouw ter wereld, de enige die me begrijpt. Ik wil mijn echtgenoot voor haar verlaten, ik wil de hele dag en de hele nacht bij haar zijn, ik wil mijn leven met haar delen. Ik heb aan haar dingen verteld die ik nooit eerder met iemand heb gedeeld, zélfs niet met mijn eigen man of mijn allerbeste vriendin. En mijn hyperventilatie? Die ben ik echt allang kwijt.

Nu weet ik niet wat ik moet doen. Ik heb geen idee of het wederzijds is. Ellen vertelt niets over haar privé-leven. Ze gedraagt zich erg professioneel. Haar handen raken mijn lichaam aan, maar blijven ver van mijn intieme delen. Ik weet ook niet of ze op vrouwen valt. Daarnaast ben ik natuurlijk ook getrouwd. Ik wil mijn kinderen geen scheiding aandoen. Ik weet hoe erg het is om zelf een ouder te moeten verliezen. Aan de andere kant popel ik om het aan Ellen te vertellen. Want stél dat het wederzijds is? Dan kan ik haar eindelijk ongegeneerd aanraken, haar strelen, met haar vrijen. Nu is het steeds eenrichtingsverkeer. Zij raakt mij aan, ik doe niets.

Misschien is het ’t beste als ik maar geen actie onderneem. Misschien schrikt ze wel en stuurt ze me naar een collega. Dat zou ik vreselijk vinden! Ik doe gewoon leuk en lief, en hoop dat ze mijn signalen oppakt. En mocht dat niet zo zijn, dan droom ik wel op afstand. Want van deze situatie geniet ik ook intens. Ik hoop dat de therapie nog héél lang duurt...”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.