De bewijsdrang van Derek

Foto: Michel Schnater

We hebben afgesproken in het Bilderberg Garden Hotel in Amsterdam-Zuid omdat het hotel geen grote tv-antennes op het dak heeft. Derek Ogilvie, ook wel de babyfluisteraar genoemd omdat hij in zijn tv-shows telepathisch met baby’s communiceert en boodschappen doorgeeft van overledenen, kan niet tegen de straling die daarvan af komt. Mijn zoontje Zola (net één geworden) is mee, maar Derek is moe. Doodmoe. Na zes weken is hij net klaar met het schrijven van zijn nieuwste boek Baby’s wil is wet, hij heeft zojuist twee dagen vol interviews achter de rug, en het lukt hem niet om contact te krijgen met mijn kleine mannetje. Zola wil wel met de Schot knuffelen, maar verder laat hij niets los. Hoewel… Derek ‘krijgt door’ dat zijn mama te hard met de autodeuren slaat, dat het kereltje daarom liever heeft dat zijn vader voortaan achter het stuur kruipt en dat hij laatst erge pijn in zijn buik heeft gehad. Niet echt spectaculaire informatie en het medium is zelf de eerste die zegt dat ik niet in zulke vaagheden moet trappen. “Elke baby heeft wel eens pijn in zijn buik, dat is een inkopper. We moeten een reading maar vergeten. Ik ben te moe. En als ik geen gedetailleerde informatie doorkrijg, als ik niet kan vertellen wat de kleur van je voordeur is en je huisnummer, dan begin ik er niet eens aan.”

Mediums liggen nogal eens onder vuur van sceptici...

“Het voelt alsof ik in een vissenkom leef, omdat ik me constant moet bewijzen. Critici willen dat je met je vingers knipt en dan direct met hun overleden oom communiceert. Als dat niet lukt, ben je in hun ogen een bedrieger. Maar zo werkt het niet. Ik moet in de juiste geestestoestand zijn, de juiste focus hebben. En ik ben afhankelijk van externe factoren. Vergelijk het met een Formule I-coureur. Die is ook afhankelijk van de auto, de banden, zijn team en het weer. Als alles bij elkaar komt, winnen ze de race. Ík moet erop vertrouwen dat het kind met mij wil communiceren en dat ik begrijp wat het wil vertellen. Maar geloof me, als een reading niet werkt dan voel ik me depressief en verdrietig omdat het voelt alsof ik mensen in de steek heb gelaten. Ik ben vaak hun laatste strohalm.”

Kan een persoon uiteindelijk altíjd in contact komen met een overleden familielid?

“Er is geen garantie dat een overledene ‘doorkomt’. Dat kost hem ongelooflijk veel energie. Ik doe ook geen verzoeknummers. Ik kan niet zeggen: ‘Oké, ik ga je vader en broer voor je vinden.’ Maar áls ze doorkomen hoop ik dat ze me details geven die niemand kan weten. Er zijn veel algemeenheden die iemand je op de mouw zou kunnen spelden. Zoals: je vader vertelt dat hij van je houdt. Of dat hij over je waakt. Yeah right.”

Je hebt meegedaan aan de James Randi Educational Foundation Test, waarbij 1 miljoen dollar valt te winnen...

“Op verzoek van Engelse programmamakers die een documentaire over me wilden maken, heb ik vorig jaar een test gedaan bij James Randi, een Amerikaan die de paranormale wereld onderzoekt. Een jongetje in een andere kamer pakte objecten op en ik moest dan vertellen wat het was. Uiteindelijk had ik er van de veertien slechts één goed. Er zijn factoren die effect hebben gehad op de negatieve uitkomst, maar feit is dat ik het niet heb gehaald. Maar ik ben wel het eerste medium dat het heeft aangedurfd om zich openlijk op tv te laten testen.”

Maar waarom heb je eraan meegewerkt?

“Omdat ik niets te verbergen heb. Maar ik heb ervan geleerd; we zijn nu anderhalf jaar verder en ik heb leren omgaan met de grote druk waaronder je staat als je voor tv of theater werkt. Mensen betalen voor mijn show, maar er is geen script. Ik kan alleen maar bidden dat de spirits door zullen komen. Dat is het probleem met de geesteswereld: er zijn geen garanties.”

Je tv-show trekt ontzettend veel kijkers. Hoe verklaar je de groeiende interesse in het bovennatuurlijke?

“Mensen willen meer uit het leven halen, zoeken constant naar voldoening, geluk en innerlijke groei. Als ze dan een mooi huis, een auto en een fijn gezin hebben, blijft er behoefte aan meer.”

Voel je je uitverkoren door deze bijzondere gave?

“Ik zie het niet als een gave, het is gewoon iets wat ik doe. Ik ben een normale man en ik haat het als mensen me op een voetstuk plaatsen. Mensen schieten me vaak aan op straat om me te complimenteren met mijn show. Allemaal heel leuk want het betekent waardering voor mijn werk. Maar als ik in Schotland ben, is mijn moeder de eerste die me weer met beide benen op de grond zet als ze me vraagt of ik de afwas wil doen.”

Lees verder in VROUW 47.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief