Mijn schoonmoeder helpt haar buurvrouw, zodat ze gratis haar krant kan lezen en tijdschriften krijgt. En omdat die dame haar gratis mee uit eten neemt als ze jarig is. Ze drinkt gratis koffie bij Albert Heijn. Ze stuurt geen verjaardagskaarten naar haar kinderen en kleinkinderen, want dan moet ze 44 cent voor een postzegel betalen. Als de kinderen en kleinkinderen hun verjaardag niet vieren, krijgen ze ook niets van haar. Zelfs haar eigen zoon niet toen die onlangs 44 werd. En als ze een keer cadeautjes geeft, heeft ze die gratis van de rommelmarkt meegenomen of ze komen uit haar kerstpakket.
Mijn schoonmoeder heeft een gigantisch bord voor haar kop, maar niemand durft iets tegen haar te zeggen. Eén keer zijn we uitgenodigd voor een weekeind in een goedkoop huisje, dat was voor het eerst in 25 jaar, maar we moesten wel zélf onze boodschappen betalen. Zij heeft in de vorige decemberperiode geen van haar kleinkinderen iets voor kerst gegeven. Maar ze verwacht wel dat iedereen haar komt helpen - als het háár uitkomt - met het opknappen van haar koopflat, ook al hebben we allemaal een eigen huis en een drukke baan.
Ook dit jaar krijgen de kinderen en kleinkinderen vast weer niets voor kerst, want dat kost weer geld. Ook krijgen ze niets voor hun rapporten of tussentijdse cijferlijsten, want negen maal twee euro kan iemand met een vette bankrekening natuurlijk niet missen. Waarom is ze zo gierig? En waarom durft niemand dit tegen haar te zeggen? Bij mij en m’n kinderen gaat ze in elk geval de geschiedenisboeken in als een vrouwelijke Scrooge. Zij willen en hoeven hun oma van mij niet meer te zien. Ja maar, hoor ik anderen dan zeggen, het is toch de moeder van je man, moet je dan niet... Nee, ik moet helemaal niets. Mijn man wordt alleen maar gebruikt omdat hij twee rechterhanden heeft. Hij moet zijn moeder helpen en mag daarvoor zelfs geen biertje of kop koffie terug verwachten. Want, zo zegt hij: ‘Ze heeft de gastvrijheid van een houten deur!’
We leven in een modern land met vrijheid van meningsuiting en niet meer in het slaventijdperk. Belachelijk dat een zeer slimme en rijke oude dame met een dubbel pensioen en een vette bankrekening dit van haar kinderen kan verlangen. Ik ben er klaar mee en wil dit stuk publiceren, zodat iedere ouderwetse Scrooge-oma die dit leest nog de gelegenheid heeft om hierover na te denken en haar leven te beteren.”
In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.
© 1996-2009 Uitgeversmaatschappij De Telegraaf B.V., Amsterdam. Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Privacy | Disclaimer