'Ik wil zo graag dikker worden'

“De hele wereld lijkt wel aan de lijn te doen. Op tv, op internet, in de bladen… overal waar je kijkt, hebben ze het over obesitas en diëten. Dat is allemaal prima, maar er zijn ook mensen die veel te dun zijn.

En dan heb ik het niet over anorexia, over al die meisjes die zich uithongeren en expres graatmager door het leven willen gaan. Ik ben ook te dun, maar daar kan ik echt niks aan doen.

Ik ben 1.75 meter en ik weeg maar 56 kilo. Je kunt mijn ribben tellen en ik kan nooit eens een leuk jurkje met diep decolleté aan, want dan zie je zo’n lelijk kippenborstje.

Ik vind mezelf niet mooi en ook al zegt mijn man dat ik wel een lekker lichaam heb, ik kan me gewoon niet voorstellen dat het voor hem fijn voelt als hij me aanraakt. Het heeft ook iets ongezonds. Mensen zeggen heel vaak tegen me:

‘Gut meid, wat ben je dun. Eet je wel genoeg?’ Maar ik eet juist heel erg veel, vaak schep ik wel twee keer op. Maar wat ik ook naar binnen werk en hoeveel chips en patat ik ook eet op een dag, ik kom geen gram aan.

Ik heb zelfs een bezorgde vriendin over de vloer gehad, die me heel ernstig aankeek en me een of ander foldertje over anorexia toeschoof.

‘Kijk hier maar eens in. En als je erover wil praten, dan ben ik er voor je.’ Ik voelde me daar zo ellendig over. Voelde me vooral zo machteloos. Want het nare van anorexia is, dat die meisjes er echt alles aan doen om hun eetprobleem voor anderen te verbergen.

Die liegen glashard tegen iedereen dat ze wel degelijk eten. Dus wat ik ook zeg, ze geloven me toch niet. Als ik nu met vriendinnen uit eten ga, zie ik gewoon dat ze extra op me letten. Of ik wel alles opeet wat er op mijn bord ligt.

Dat is een heel naar gevoel. Je gaat je er ook anders door gedragen, kunt niet meer ongedwongen genieten of jezelf zijn. Zelfs als ik geen trek meer heb, bestel ik toch nog een toetje. Ook als de rest niet wil. Gewoon om te bewijzen dat er niks met me aan de hand is.

En dan durf ik bijna niet naar de wc te gaan, omdat ik bang ben dat ze dan denken dat ik mijn vinger in mijn keel steek. Dat is toch niet te geloven? Dat ik mezelf in allerlei bochten moet wringen om maar te bewijzen dat ik me niet uithonger maar van nature dun ben? Dit is gewoon mijn bouw.

Als kind was ik al een bonenstaak. Ik heb die bouw van mijn vader, die er nu helaas niet meer is. Mijn moeder en mijn broers zijn juist wel een tikje gezet, daarom valt het misschien extra op dat ik mager ben.

Hoe het ook zij, ik voel me er steeds ongelukkiger onder. Ik ben al naar de dokter geweest voor advies om dikker te worden, maar hij zei dat ik al alles doe om dat voor elkaar te krijgen en dat ik gewoon moet accepteren dat dit mijn natuurlijke gewicht is.

Iemand heeft me nu voorgesteld om aan fitness te gaan doen, zodat ik meer spiermassa krijg. Spieren in plaats van vet dus. Hopelijk kom ik zo van het gezeur af. Misschien dat ik dan eindelijk eens wat lekkerder in mijn vel kom te zitten.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

 Mail  Print  Vrouw Nieuwsbrief

Plaats op: