AMSTERDAM - “Toen ik mijn man leerde kennen, had hij een leuke bos krullen en een wipneus. Hij voetbalde behoorlijk fanatiek en had een goed figuur. Mooie vent om te zien. Al mijn vriendinnen waren dan ook jaloers, omdat ik zo’n lekker ding aan de haak had geslagen. En hij was ook nog eens aardig, attent en gezellig. Met zo’n man wil je trouwen. En dat deed ik dan ook. Dat is nu dertien jaar geleden. Dertien jaar en dertig kilo!...

"Want toen we eenmaal kinderen kregen, was het met dat voetballen en trainen snel afgelopen. Hij besteedt zijn tijd liever aan onze twee jongens dan aan zijn maten op het veld. En daarvoor mag ik mezelf in mijn handjes knijpen, vindt iedereen. Je zult maar zo’n leuke, zorgzame vader hebben voor je kinderen...

Dat weet ik ook wel, ik ben ontzettend blij met de aandacht die hij aan onze kinderen geeft. Maar ik ben er ook nog. Mijn verlangens en behoeften doen er ook toe, vind ik.

Maar hij ziet dat kennelijk anders. Aan zijn lichaam is heel goed te zien dat hij liever patat en pannenkoeken bakt dan aan sport doet. Inmiddels heeft hij geen buikje meer, maar een flinke zwemband!

En terwijl ik altijd mijn best doe om er een beetje aantrekkelijk uit te blijven zien, kan het hem blijkbaar niets schelen dat hij steeds meer op een zak aardappelen begint te lijken. Tel daarbij op dat die leuke krullen ook behoorlijk beginnen uit te dunnen en dat hij thuis alleen nog maar in een lelijke, vormeloze joggingbroek loopt. Dan snap je misschien dat ik mezelf er echt niet op verheug om met hem het echtelijk bed te delen.

Ik kan er niks aan doen, maar ik vind mijn man gewoon niet meer aantrekkelijk. Ik heb het geprobeerd bespreekbaar te maken, voorgesteld om samen te gaan sporten, thuis ook iets leuks aan te trekken, het idee aan de hand gedaan om zijn haar dan maar helemaal af te scheren (ik vind dat een kale man meer uitstraling heeft dan eentje met van die dunne haren op zijn schedel), maar hij wil er niet aan.

Voor sporten heeft hij geen tijd, zegt hij. Thuis wil hij kunnen ontspannen en dat gaat volgens hem het beste in zijn oude trainingsbroek. En hij houdt angstvallig vast aan zijn laatste haren, daar is hij juist zo trots op.

Nee, ik heb hem niet verteld dat hij me niet meer opwindt. Dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Ik vind het zelf al moeilijk genoeg om te accepteren dat ik geen vlinders meer voor hem voel. Hem zelfs afstotelijk vind. Verschrikkelijk om tot zo’n conclusie te komen, vooral omdat het ooit zo anders was.

Toch zou ik hem nooit kwijt willen. Hij is weliswaar niet meer de mooie jongen die hij ooit was, maar nog steeds lief, attent en gezellig. En de vader van mijn kinderen. Dat is uiteindelijk belangrijker dan een goed uiterlijk. Maar het is wel de doodsteek voor ons seksleven. Ik wil echt geen andere man, ik wil alleen de man terug op wie ik ooit verliefd werd.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.