Klaar met het verleden

Foto: Gregor Servais

Sara is net verhuisd. De schilderijen hangen nog niet en boven is de klusjesman de kinderkamer aan het opknappen voor dochter Julia van zes. “Koffie?” vraagt ze. Buiten schijnt een blij zonnetje. Er fluit een vogel. Om vrolijk van te worden. Ware het niet dat het onderwerp van dit interview toch een beetje een domper op de feestvreugde zet. We zijn hier om met haar te praten over Jeugdzorg, waarvan ze ambassadrice is. En dat is niet zomaar uit de lucht komen vallen onder het motto: goh, laat ik eens een goed doel zoeken om mezelf mee te profileren. Sara is ervaringsdeskundige. Na een moeizame puberteit werd ze zelf onder toezicht geplaatst en kwam ze in een pleeggezin terecht.

Je bent dus niet voor niets ambassadrice...

“Over hoe ik zelf ooit bij Jeugdzorg terecht ben gekomen wil ik het eigenlijk niet meer hebben. Dat weten de meeste mensen inmiddels wel en op een gegeven moment moet je er een streep onder zetten. Anders blijf je het eeuwige slachtoffer. Daar pas ik voor. Aan het begin van mijn carrière heb ik er uitgebreid over verteld in interviews en er een heel theaterprogramma aan gewijd, maar daarna was ik er ook klaar mee. Mijn verleden ligt achter me, doet er niet meer toe. Wat er met me is gebeurd in mijn jeugd is niet meer relevant in mijn leven. Behalve natuurlijk als het gaat om mijn rol als ambassadrice. De jongeren weten dat ik er ook ooit middenin heb gezeten. ‘Wat fijn dat je weet waar we over praten,’ zeggen ze dan. Ik herken hun pijn, maar ik voel die zelf niet meer.”

Toch was het geen kattenpis. Misbruikt als kind, verlamd, zwaar depressief, op je zeventiende uit huis geplaatst. Een hele klus om dat achter je te laten...

“Iedereen maakt zo zijn dingen mee in het leven. Je kunt niet leren zwemmen zonder nat te worden. Bij sommige mensen komen de drama’s op latere leeftijd, bij mij kwamen ze vroeg. Dat heeft ook zo zijn voordelen. Ik heb het daardoor ook op jonge leeftijd kunnen verwerken. Ik denk dat het veel moeilijker is om op je dertigste enorme drama’s het hoofd te moeten bieden. Dan raken ze verweven met je leven als volwassene. Voor mij horen ze bij mijn jeugd. Met het afsluiten van die periode, sloot ik meteen de drama’s af. Dat is een keuze. Er zijn ook mensen die een leven lang in de slachtofferrol blijven hangen. Dat is ook wel gemakkelijk. Hoef je nooit meer ergens de verantwoordelijkheid voor te nemen, want je kunt de rest van je leven alles afschuiven op je jeugd. Dat is niks voor mij. Ik ben niet meer het meisje dat ik toen was. Ik ben de vrouw die nu voor je zit.”

Jij bent het voorbeeld van het kind met wie het allemaal goed afliep. Is dat de boodschap die je wilt overbrengen als ambassadrice?

“Kinderen in de Jeugdzorg hebben te maken met nogal wat vooroordelen. Ze zouden vooral van lagere komaf zijn, thuis verwaarloosd worden en op een laag onderwijsniveau zitten. Het doet pijn als de buitenwereld zo over je denkt. Vooral jongeren onderling zijn hard. Op die leeftijd wordt alles wat anders is niet geaccepteerd. Een kind dat met pleegzorg te maken heeft, krijgt al snel naar het hoofd dat het wel gek zal zijn. Of crimineel. Zo’n kind schaamt zich dood voor een situatie waar het zelf niets aan kan doen. Deed ik ook op mijn zeventiende. Daarom wil ik er voor hen zijn: ‘Kijk eens jongens, ik was ooit net als jullie en ik ben ook niet gek. Ik had alleen maar wat hulp nodig.’”

Lees meer over Sara Kroos in VROUW Magazine nummer 46.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief