'Ik hoop ergens dat hij ontslagen wordt'

Jullie opleidingen zijn van zo’n verschillend niveau; dat moet wel problemen opleveren. Maar dat deed het zeker de eerste jaren niet. Bert is geen bouwvakker omdat hij te dom is voor een studie, maar gewoon omdat hij graag met zijn handen werkt.

Voor er kinderen kwamen, leidden we samen een heerlijk leven. Hij metselde muur na muur en ik werkte fulltime bij een mooi bedrijf. Het huishouden deden we samen. Maar toen werd onze zoon Nicholaas geboren. Ons ontzettend gewenste kind dat door zuurstofgebrek helaas gehandicapt is. Na mijn zwangerschapsverlof ben ik nog een tijdje teruggegaan naar kantoor, maar de kleine had zoveel zorg nodig dat ik het al snel niet meer kon bolwerken om mijn baan met ons kind te combineren.

We hebben nooit overlegd of het ook mogelijk zou zijn dat mijn man zijn baan zou opgeven om fulltime te gaan vaderen. Die mogelijkheid was niet eens in ons opgekomen. Inmiddels zijn we vijf jaar verder, het zorgen voor Nicholaas slokt al mijn energie op. Het is een lief, maar bepaald geen gemakkelijk jongetje. Tijd om naast mijn taak als moeder een sociaal leven op te bouwen, heb ik niet. Soms loop ik tegen de muren omhoog van eenzaamheid.

De afgelopen jaren heb ik mijn dagen gevuld met het spelen met een blokkendoos en het in elkaar leggen van puzzeltjes van 4 stukken, want dat krijgt hij nog steeds niet voor elkaar. En dan mis ik mijn baan zo verschrikkelijk. Het omgaan met collega’s, het denken over moeilijke juridische kwesties, het verruilen van die standaard gemakkelijke spijkerbroek voor een leuk kek pakje; er weer eens uitzien als een volwassene.

Steeds vaker vraag ik me af of we de rollen zo langzamerhand niet zouden kunnen omdraaien; dat Bert de zorg voor Nicholaas van me overneemt en ik terug naar de werkvloer ga. Onlangs belde mijn vroegere baas nog om te vragen of ik er iets voor voelde om terug te komen. Ze hadden een vacature die me op het lijf was geschreven.

Ik heb geprobeerd er met mijn man over te praten, maar hij veegde het meteen van tafel. Dacht dat ik een geintje maakte. In de krant lees ik dat het als gevolg van de recessie slecht gaat met de bouw. Zelf klaagde Bert er ook al over dat het aantal opdrachten de laatste tijd zo sterk terugliep. En nou hoop ik zo dat Bert zijn baan verliest. Klinkt vreselijk, ik weet het. Maar stel nou dat hij morgen werkeloos thuis zou zitten... Misschien dat hij dan wel openstaat voor een herverdeling van de rollen. Eigenlijk is het nu zijn beurt om het zorgstokje van me over te nemen. Ik kan net zo goed als hij ons gezin onderhouden. Hij mag nu puzzeltjes leggen.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief