'Ik ben ziekelijk jaloers op mijn dochter'

Laat ik teruggaan in de tijd. Mijn man en ik waren net over de twintig toen we besloten om kinderen te nemen. Lange tijd lukte dat niet, tot mijn grote verdriet. Pas na mijn dertigste kwam onze dochter Petra. Twee jaar later werd onze zoon Chris geboren. Toen zij twaalf was en hij tien, kregen we te horen dat mijn zoon leukemie had. Na een lang ziektebed is hij overleden op zijn dertiende. Mijn man en ik waren er kapot van.

Petra toonde nooit haar emoties. Ze huilde niet en sprak er niet over, maar ze werd wel gemeen. Toch was ze op school erg populair. Ze had altijd vriendinnetjes achter zich aan lopen en ze kon iedere jongen krijgen die ze wilde. Dat stak me, hoe kinderachtig dat ook mag lijken.

Toen ze zeventien jaar was, ontmoette ze haar man. Drie jaar later trouwden ze en nog geen jaar later was ze zwanger. Ik kon gewoon niet blij zijn voor haar. Natuurlijk deed ik alsof, want je hoort blij te zijn, maar ik was ziekelijk jaloers. Zij was het populaire meisje dat ik nooit was geweest. Ze kreeg zonder moeite kinderen, wat mij lang niet lukte. Ze kreeg een tweeling, wat voor mij altijd een droom was geweest. Zij trof een rijke man, terwijl wij ons weinig kunnen veroorloven. En toen kreeg ze ook nog een derde kind, Sam, dat abnormaal veel lijkt op mijn overleden zoon. Ik dacht dat ik het verlies had verwerkt, maar elke keer als ik haar zoontje zag, moest ik aan Chris denken. Op een dag speelde ik met Sam en zei ik per ongeluk Chris tegen hem. Mijn dochter werd woedend. Ze zei dat ik maar beter een tijdje bij hem uit de buurt kon blijven. Ik ben meteen naar huis gegaan.

We zijn inmiddels drie jaar verder en ik zie mijn kleinkinderen zelden. Petra doet veel aardiger tegen mijn man dan tegen mij. Ik voel me altijd buitengesloten. Als ik nu terugdenk, realiseer ik me dat het mijn eigen schuld is. Hoe kun je nou jaloers zijn op je eigen dochter? Soms heb ik het gevoel alsof ik helemaal geen kinderen meer heb, terwijl ik zoveel van Petra hou. Ik voel me schuldig tegenover mijn kleinkinderen, die mij hierdoor bijna niet meer zien. Ook tegenover mijn man die zijn eigen dochter nu nog weinig ziet. Maar vooral tegenover Petra.

Ik ben geen goede moeder geweest. Ik heb geprobeerd om al mijn liefde te geven, maar mijn jaloezie kon daar niet tegenop. Het spijt me verschrikkelijk. Ik heb nooit gewild dat het zo zou lopen. Ik moet maar eens gaan geloven in de woorden die Petra me altijd zei: door verdriet en boosheid komt Chris niet terug.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief