Een vast vriendje hebben, benauwde me. Ik had het gevoel dat ik van alles miste. Ik denk dat Bart datzelfde gevoel had, want hij protesteerde nauwelijks toen ik het uitmaakte. Onze levens gingen verder en ik verloor hem uit het oog. Zo rond mijn zesentwintigste ontmoette ik mijn huidige man. Echt heel erg verliefd was ik niet op hem, maar hij was lief, zag er goed uit en was dol op mij. We trouwden en kregen een tweeling. Dat is inmiddels vier jaar geleden. Vier jaar waarin Bart zich schuilhield ergens in een hoekje van mijn geheugen.
Tot een half jaar geleden mijn zus kwam eten. Met haar nieuwe vriend. Je zag in een oogopslag dat ze dolverliefd op elkaar waren: zij en mijn Bart. Natuurlijk herinnerde hij zich zijn eerste vriendinnetje. We hebben de hele avond herinneringen opgehaald. Het was duidelijk dat het voor hem niet meer was dan dat: jeugdsentiment. Maar voor mij was dat heel anders. Ik zag mijn droomprins weer terug.
Op slag voelde ik weer precies voor hem wat ik voelde op mijn zestiende. Mijn eigen man kan gevoelsmatig niet in de schaduw staan van Bart. Sinds die avond beheerst hij mijn gedachten. Zelfs als ik met mijn man vrij, kan ik alleen aan Bart denken. Ik weet dat hij van mijn kleine zusje houdt, maar ik ben zo doodongelukkig. Had ik hem maar nooit laten gaan.”
In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.
© 1996-2012 Telegraaf Media Nederland | Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Privacy | Disclaimer