'Ik herken mijn eigen moeder niet meer'

AMSTERDAM - “Mijn vader is drie jaar geleden overleden. Hij was nog maar 56 jaar en kerngezond, maar helaas maakte een ongeluk een eind aan zijn leven.

Aangereden door een dronken automobilist. Het was moeilijk voor mijn moeder en mijn broer en zus om daar overheen te komen, maar samen kwamen we een heel eind. We praatten veel en steunden elkaar door dik en dun.

Mijn moeder was altijd een bescheiden, lieve vrouw. Ze was ook een schat van een oma, niets was haar te veel. Maar er is in die drie jaar veel veranderd. Vorig jaar kwam ze een man tegen. Hij is tien jaar ouder, gepensioneerd en een ontzettende aasgier. Ik snap echt niet wat ze in die man ziet. Hij sleept haar mee naar dure vakantieoorden en feestjes – allemaal van haar geld, want zelf heeft hij niet veel – en slokt al haar tijd op.

In het afgelopen jaar hebben we haar welgeteld drie keer een halve middag gezien! Mijn kinderen vragen de hele tijd: wanneer gaan we weer naar oma? Maar als ik voorstel om iets leuks te gaan doen, kan ze niet. Dan is ze weer de hort op met die man. Je moet haar het geluk gunnen, zeggen de mensen dan. Maar ik herken haar niet eens meer. Van een lieve, geïnteresseerde moeder en oma, is ze veranderd in een egoïstische vrouw. Het lijkt wel alsof we helemaal niet meer meetellen voor haar.

Ik heb haar onlangs gebeld en gezegd dat haar gedrag me heel erg kwetst en dat ik mijn moeder mis. Maar dat begrijpt ze niet. Ze zegt dat ze nu eindelijk eens voor zichzelf kiest. Dat ze altijd heeft gedaan wat papa wilde en dat het nu haar tijd was. Dat vond ik zo’n misselijkmakende dolk in de rug van mijn overleden vader. Ze waren altijd dolgelukkig geweest en nu zou hij een dominante, allesoverheersende man zijn geweest? Ik heb de hoorn erop gegooid, zo boos was ik. Hij moest eens weten, mijn lieve vader. Hij ligt nog niet koud in de grond of zij feest al met een andere vent van zijn zuurverdiende centen. Want daar was hij wel goed voor, geld verdienen.

Ik vind het allemaal zo naar. Natuurlijk wil ik dat mijn moeder gelukkig is, maar het kan toch niet zo zijn dat ze zich zomaar van ons afkeert? Zijn wij dan ook niet belangrijk in haar leven, of haar kleinkinderen? Ik ben bang dat ze onze erfenis erdoorheen jaagt met die klaploper. Het gaat me niet om het geld, maar om het gebrek aan respect. En denk nu niet dat ik niet van mijn moeder hou, heel veel zelfs, maar de persoon die alleen maar haar eigen zin doet en niet naar ons omkijkt, daar heb ik helemaal niks mee. Ik hoop maar dat deze man een bevlieging is en dat ze snel weer bij haar positieven komt.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: redactie.vrouw@ttg.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam.