za 21 nov 2009, 06:30

'Babette is mijn thuis'

Michou Basu

AMSTERDAM - Zijn vrouw Babette van Veen ging hem al voor, maar nu heeft ook Bas Westerweel (46) de musical ontdekt. We spraken hem tussen de voorstellingen van MAMMA MIA! door, terwijl hij in een broodje met appelstroop en kaas bijt. ‘Ouderwets, maar verdomd lekker én gezond.’

Foto: Gregor Servais

Midden veertig en bezig met een nieuwe carrière... Let je nu meer op je uiterlijk en gezondheid dan tien jaar geleden?

“Welnee. Word ik gefotografeerd, dan krijg ik de opmerking: ‘Trek even een leuk shirtje aan.’ Maar zoveel heb ik er niet in mijn kast. Ik ben niet heel erg met mijn uiterlijk bezig. Wel leef ik gezond. Ik heb altijd fanatiek gevoetbald tot ik een enkelblessure kreeg. Nu ik wat ouder ben, merk ik dat ik meer tijd nodig heb om te herstellen van blessures. Jawel, het verval slaat toe.”

Je bent de oudste van de cast... Vervelend?

“Helemaal niet. Ik vind het inspirerend. De jongeren om me heen maken zich druk over een puistje of om een jurk die niet goed zit. Daar kan ik me niet over opwinden. Ik heb altijd met jongeren gewerkt, kan goed met ze omgaan. En niet omdat ik zelf een groot kind ben. Dat lees ik weleens terug in interviews, maar ik ben een volwassen vent die gewoon geniet van de eerlijke, pure reacties van jongeren. Heel fris.”

Ben je niet bang dat het publiek denkt: goh, weer zo’n presentator die zich zo nodig moet bewijzen?

“Daar ben ik niet mee bezig. We vinden van alles in Nederland. Ik denk dat er geen ander land is waar mensen zo snel een mening hebben. De hele maatschappij wil iedereen in een hokje stoppen. Bas Westerweel, dat is hij van Klokhuis. Dat ik nu in een musical sta, zal bij sommigen wel vraagtekens oproepen. Maar het publiek is niet gek; ze hebben snel genoeg door of je het meent.”

Was het een emotionele première?

“Ik vond het wel erg spijtig dat mijn vader die niet heeft kunnen meemaken. Tijdens zo’n speciaal moment wens je echt je ouders in de zaal. Mijn vader overleed negen jaar geleden op 67-jarige leeftijd. Mijn ouders pasten toen op het huis van Herman, Babette’s vader. Mijn moeder is verpleegkundige en toen ik haar aan de lijn kreeg en ze vertelde: ‘Hij is er niet meer’, wist ik genoeg. Dat deed pijn. Nu heb ik geen verdrietig gevoel dat hij er lijfelijk niet meer is. Je bent pas dood als de laatste mens die je heeft gekend je is vergeten. Tot die tijd leef je gewoon voort.”

En je moeder?

“Met haar is het contact erg goed. Ze is niet zo’n moeder die verlangt dat je er elke week bent. Sta ik elke dag op de stoep, dan denkt ze: jongen, wat doe je nu weer hier? Ze is heel sterk, maar ik gunde haar nog zoveel meer tijd met haar lief. Ze redt zich wel. Ik zou het ook niet erg vinden als ze met een nieuwe man zou thuiskomen. Ik gun mijn moeder een nieuwe man. Het is een leuke vrouw.”

Babette ook...

“Babette is mijn thuis. Ze is zo grappig... Kom ik thuis van de musical, heeft ze opeens een hekje getimmerd. Gewoon, omdat ze dat leuk vindt. Mooi toch? Ik gun haar succes. De cd die ze nu heeft gemaakt, daar zit haar ziel en zaligheid in, ik ben zó trots op haar.”