Ook zo moe van het moeten?

Het klinkt misschien gek, maar ik ben stikjaloers op sloddervossen. Op vrouwen bij wie het in huis altijd een ongelooflijke puinzooi is. Waar de kinderen immer met spaghettiresten in de mondhoeken rondlopen. Terwijl ze zelf gekleed zijn alsof ze zo uit een Oostblokland komen. Vrouwen die rondscheuren in een oude roestbak en die een baan hebben waarvoor ze interesse noch ambitie tonen. Vrouwen met een man die niets liever doet dan wat hij gisteren ook al deed. Vrouwen die zich helemaal niks aantrekken van het moderne schoonheidsideaal; laat rustig groeien, die haren op je bovenlip. Nee echt. Wat zou ik een hoop rust hebben. Want jemig, wat móet ik veel van mezelf.

Ik ben een moet-vrouw. Alles ‘moet’ goed, geweldig en perfect zijn in het leven. Met als gevolg dat bijna niks goed, geweldig of perfect ís. Want er is altijd wel de was die nog gedaan moet worden. Die zieke vriendin die ik nog moet bellen. Ik moet nog naar de sportschool om mijn figuur een beetje in toom te houden. En vergeet niet dat ik ook moet excelleren in mijn werk, een leuke vrouw moet zijn voor mijn man en een aardige dochter voor mijn ouders. Ik wil graag dat mijn huis eruitziet alsof het is ingericht door de styliste van Elle Wonen. Zelf wil ik er eigenlijk ook uitzien als de styliste van Elle Wonen. En dan wil ik ook nog graag een betrokken burger zijn en doe ik dus vrijwilligerswerk voor ouderen. Verder moet ik elke dag meerdere versies van het journaal zien om een mening te vormen over de toestand in de wereld.

Tussendoor staat er ook nog op mijn lijstje: was doen, wc schoonmaken, vloer dweilen, ramen blinkend lappen, vuilniszakken buitenzetten, bedden verschonen, badkamer uitsoppen, koken, administratie doen en natuurlijk nog een keer de was. Dan vergeet ik nog het allerbelangrijkste: mijn kind! Die is van zichzelf weliswaar goed, geweldig en helemaal fantastisch, dus daar valt weinig aan te ‘moeten’. Maar toch moet hij gekleed zijn in hippe broekjes en trendy shirtjes, moet hij uitgebalanceerde maaltijden eten en met pedagogisch verantwoord speelgoed spelen. Hij moet dat allemaal, van mama.

Supervrouwsyndroom

Ben jij al moe? Ik wel. Ik ben zo moe van het moeten. Nou, dan neem je toch wat minder hooi op je vork, hoor ik u denken. Maar dat is typisch een gedachte van een niet-moeter. Dat kán helemaal niet. Want alle dingen die moeten gebeuren, tja... die moeten ook echt gebeuren. Hoezo een keer níet koken? Dan ook maar niet eten?!

“Ha, daar hebben we het dilemma van het ‘moeten’!” zegt psycholoog Jeffrey Wijnberg. “Je zou gemakkelijker moeten zijn, maar dat lukt niet. Je wilt prioriteiten stellen, maar dat werkt niet. Waarom niet? Omdat veel vrouwen daar de instelling niet voor hebben. Een voorbeeld: er is bezoek geweest en de huiskamer staat vol met vieze glazen, lege pindabakjes en wat dies meer zij. Die man zal zeggen: ‘Ach, dat ruimen we morgen wel op.’ En die vrouw wíl dat ook wel, maar uiteindelijk gaat ze toch de boel aan kant brengen. Waarom? Omdat ze er een pesthekel aan heeft om de volgende ochtend tegen de rommel te moeten aankijken. Dat kun je dan misschien stom vinden, maar wat is er eigenlijk mis met plichtsbesef? Er zijn nu eenmaal taken die gedaan moeten worden. En die taken worden altijd meer, nooit minder.

Het is dus belangrijk om je bewust te zijn van je verantwoordelijkheden en ze dan gewoon te doen. Kennelijk is dat ook wat je wilt, want je dóet ze al. Je wilt toch dat je kind een voedzame maaltijd krijgt? Dat is jouw besluit en daarmee heb je indirect besloten andere dingen niet te doen.” Maar is er toch ook zoiets als maatschappelijke druk? Van de tijdschriften moet ik bijvoorbeeld heel veel. Ik moet aan de lijn doen, maar tegelijkertijd moet ik lekker in mijn vel zitten. Ik moet minstens één keer in de week met mijn partner op stap, maar ik moet ook effectief ruzie maken, want ‘dat klaart zo lekker de lucht’. En natuurlijk moet ik de nieuwe high impact-mascara hebben, want zonder dat verschrompelen mijn ogen zich tot zielige krentjes. En dus ren ik na het werk naar de drogist om er eentje te halen. “Een typisch gevalletje van het supervrouwsyndroom,” concludeert Jeffrey Wijnberg. “Vertel eens, wanneer heb jij voor het laatst in een negligé je man verleid? Daar ben je zeker te moe voor, hè. Nou, dat vind ik wel een tegenvaller, hoor. Zo’n supervrouw ben je dus ook weer niet. En als we verder praten, zijn er vast nog tien dingen te verzinnen die je vandaag niet hebt gedaan maar wel had kunnen doen. Mijn stelling is dat het een maatschappelijk verschijnsel is om te zéggen dat je het heel erg druk hebt, terwijl het in werkelijkheid allemaal wel meevalt. Natuurlijk zijn er heus maatschappelijke normen over wat vrouwen allemaal moeten doen. En die normen heb je jezelf ook eigen gemaakt, dat is logisch. Maar je bepaalt nog altijd zelf wat je wel én niet doet.”

Daar heeft Jeffrey natuurlijk wel gelijk in, maar vind je niet dat jouw man eigenlijk ook weleens méér zou moeten doen? Praat met ons mee!

Tips voor 'Moet-vrouwen' kun je teruglezen in VROUW Magazine nummer 48.