vr 30 jul 2010, 06:30

Mijn kind naar de Spaanse kust? Geen denken aan!

AMSTERDAM - "Mam, nu ik zeventien ben... Mag ik met vrienden naar Lloret de Mar op vakantie?" Je wist dat deze vraag ooit gesteld zou worden, maar nu het eenmaal zover is. En dan ook nog Lloret de Mar. Het liefst zou je eerst zelf een kijkje willen nemen hoe het daar is. Misschien niet eens zo'n slecht idee?

Foto: Getty Images

In VROUW Magazine nummer 31 gaat redacteur Marjolein Hurkmans een dagje meelopen bij De Hof, het oudste Nederlands eetcafé in Lloret de Mar, Spanje.

‘Vanaf 11 uur geopend’, staat er op het schoolbord naast de deur. En: ‘Vanmiddag live voetbal!’ Eigenaar Jack Walraven, een gemoedelijke Eindhovenaar, komt me gastvrij tegemoet. “Nelrie komt zo,” zegt hij, “ze is nog even bezig in de keuken.” Of ik alvast koffie wil. Hollandse koffie natuurlijk. De Hof mag dan ook onder Spanjaarden een begrip zijn in Lloret de Mar, het is en blijft een oer-Hollandse tent. Met kroketten op de kaart en nasi goreng, hagelslag bij het ontbijt en een frituurpan in de keuken voor de frikadellen. Die wordt nog steeds exclusief bediend door eigenaresse Nelrie. Officieel mag ze als 67-jarige dan met pensioen zijn, in de praktijk staat de oud-verpleegster nog dagelijks achter de potten en pannen. En dat al veertig jaar.

Eigenaresse Nelrie: "Mijn grootste omzet zit niet in het bier, dat zit in de cola. Had je niet gedacht hè, met al die verhalen over comazuipende tieners in Lloret. In de zomer barst het hier inderdaad van de dronken jongeren. Maar niet bij De Hof. Wij sluiten met opzet om tien uur ’s avonds de keuken. Ze kunnen hier eten, drinken doen ze maar ergens anders.”

Geen gelazer

De ladderzatte tieners zijn haar een doorn in het oog. “Je wilt niet weten wat je hier in het hoogseizoen soms tegenkomt op straat,” moppert ze. “Eigenlijk zouden ouders verplicht een weekje Lloret moeten boeken voor ze hun kind toestemming geven om met vrienden naar Spanje te gaan. Ik denk dat veel jongeren hun vakantie dan wel kunnen vergeten. In het hoogseizoen kom ik met opzet nauwelijks de deur uit en hoewel we vroeger nog weleens een leuk feest organiseerden, zijn we daar nu heel voorzichtig mee. Ik moet dat gelazer hier niet hebben. Kijk, buiten mag het dan Sodom en Gomorra zijn, dit hier is mijn paradijsje. En dat wil ik graag zo houden. Daarom staat de muziek hier ook zacht; we willen geen zaak vol polonaises.”