'Erben stopt na de Spelen… gelukkig!’

Foto: MARK UYL

“Het is tijd voor verandering! Voor je het weet, ben ik een old wief. Kijk ik in de spiegel en dan denk ik: waar is die sprankeling gebleven? Waar is de Renate die overal een uitdaging in ziet? Ik ben 37, er zijn vrouwen die veel ouder zijn maar die jonger van geest zijn dan ik momenteel ben. Dat krijg je als je wereld een aantal jaren is beperkt tot huis, tuin en gezin. Althans, ik krijg dat kennelijk. Er zijn waarschijnlijk vrouwen genoeg die daar heel veel voldoening uit halen, maar ik niet. Nog één seizoen en dan is Erben topsporter af. Heeft hij meer tijd voor het gezin. En ik meer tijd voor mezelf. Ik kan niet wachten. Als je verliefd wordt op een topsporter sta je er niet bij stil wat voor soort leven daarbij hoort. Het zijn raspaardjes. Hun enorme talent wordt tot op het idiote gekoesterd. Erben verwacht gelukkig niet dat ik dagelijks een speciaal samengesteld dieet voor hem kook, maar hij zat een paar jaar geleden wel met een mondkapje op in het vliegtuig. Bacteriën… Ik dacht dat ik het niet meer had. En dan valt hij nog mee. De meeste topsporters, ook zijn teamgenoten, doen ’s middags een dutje. Ik moet er niet aan denken, zeg. Ik ga voor een deel met hem mee, maar trek een streep bij dat mondkapje. Dat hij van september tot april met een muts oploopt om niet verkouden te raken, neem ik maar voor lief.

Veel van huis

En dan zijn er nog al die emoties. Tijdens het schaatsseizoen bevinden we ons wat dat betreft echt in een achtbaan. Het ene weekend rijdt Erben de sterren van de hemel en is hij euforisch, het weekend erna niet vooruit te branden. Dan belt hij en probeer ik in te schatten hoe ver ik mee moet gaan in zijn gevoelens. Moet ik medelijdend zijn of hem een schop onder zijn reet geven? Ik heb geen verstand van schaatsen, maar wel van Erben. Dus ik luister naar zijn verhaal uit Moskou of Seoel, leg de telefoon neer en ga verder met wat ik aan het doen was: de billen afvegen van onze jongste zoon of wat dan ook. Dat is mijn levensinvulling momenteel.

Dynamisch leven

Qua zorg en opvoeden ben ik thuis verantwoordelijk. Noodgedwongen zijn we heel traditioneel georganiseerd. Dat is ook niet Erbens keuze. Hij is beroepsmatig heel veel van huis. Sowieso de hele winter. En van april tot en met september komt het er zo’n beetje op neer dat hij steeds twee weken weg is en vervolgens twee weken thuis. Best leuk natuurlijk om een keer mee te gaan naar zo’n trainingskamp met de kinderen. Ze zitten tenslotte op plekken als St Moritz in Zwitserland of aan het Gardameer in Italië. Maar Erben is de hele dag aan het trainen of rusten. Kom ik daar met onze twee jongens die behoorlijk luidruchtig zijn en ook nog eens om zes uur ’s ochtends wakker. Na een dag of twee wordt de irritatie van Erbens ploeggenoten voelbaar en zijn wij alleen nog maar bezig om de kinderen te corrigeren. Wordt niemand gelukkiger van. Dus blijf ik toch maar thuis. In Zwolle… Zo zijn we natuurlijk niet begonnen hè. Toen we elkaar net kenden, leidden we een dynamisch leven. Ik deed Yorin Travel. We waren allebei veel op reis. Dan spraken we af op Gare du Nord, of in New York. Maar dan komt het moment dat je steeds serieuzer wordt in zo’n relatie. We gingen huizen kijken. Eerst nog in Amsterdam en omstreken, maar zo langzamerhand kwamen we steeds dichter bij Zwolle terecht. Het was mijn keuze om daar naartoe te verhuizen. Ik vond het zo’n leuke stad en de huizen waren er ook veel goedkoper dan in Amsterdam. Voor Erben was het ook beter. Een stad als Amsterdam heeft te veel verleidingen voor een topsporter. Hij komt hier vandaan en Thialf is om de hoek. Ik dacht nog: en met de auto ben ik zo in Hilversum… Niet wetende dat ik na mijn verhuizing, huwelijk en geboorte van mijn eerste kind nauwelijks nog naar Hilversum zou hoeven. Want dat was natuurlijk de volgende stap: kinderen. Ik was ervan overtuigd dat ik een relaxte moeder zou worden. Kind in de draagzak en gaan met die handel. Lekker ontspannen zo’n baby rond sleuren. Bleek ik na de bevalling toch in de spastische stand terecht te komen! Ik snapte al snel waarom sommige vriendinnen wat meewarig naar me keken toen ik nog blij zwanger rondliep. Die hadden die slopende nachten en zo al meegemaakt. De enige plek waar ik me nog een beetje veilig voelde was in mijn eigen huis. Daar had ik tenminste het overzicht. Erben was en is veel weg, dus daar zat ik dan in mijn eentje een nieuw doel te zoeken in mijn leven. Dat werd een zo goed mogelijke moeder zijn. Volgens het boekje. Ik ben nou eenmaal een perfectionist. Daar ga ik ver in, hoor. Ik heb een waanzinnig schema voor mezelf opgesteld. Half zes is het etenstijd! En dus sta ik iedere dag toch een beetje moedeloos de piepers te jassen om half vijf.

Klok als vijand

Wanneer je druk bent met werk, pak je de zaken praktischer aan en doe je wat je kunt. Maar als je veel thuis bent, is de valkuil dat je kleine dingen te belangrijk gaat maken. Dan wordt boodschappen doen een ‘ding’, terwijl het vroeger even tussendoor gebeurde. De klok is mijn vijand geworden. Ik moet het hele huis nog opruimen. En ik moet dringend een keer naar de biologische winkel. En elke avond lezen met Joep, vrijwilliger zijn op school, de post bijhouden voor Erben, mijn mails beantwoorden… Nou, en voor je het weet doe je dus niks. Ik ben het vaste baken in ons gezin, maar ik ben er niet erg goed in. Ik kan niet koken en soms schreeuw ik veel te hard tegen Joep en Niels. Of ik denk: we moeten toch eens knutselen. Maar ik heb geen idee hoe je dat aan moet pakken. Ja, je hebt een pleerol nodig, maar wat je daar dan verder mee moet… Ik was helemaal blij toen afgelopen winter bleek dat Joep de genen van zijn vader heeft en dol blijkt te zijn op schaatsen. We hebben samen een toertocht gemaakt van 30 kilometer. Heel cool. Misschien moet ik toch eens van die dwangneuroses af. Ik begin vandaag. We eten om zes uur, in plaats van half zes! Natuurlijk wist ik dat ik in mijn eentje het thuisfront draaiende zou moeten houden. Maar het is best een beproeving om met twee kleine gastjes het gezinsgevoel erin te houden als je partner zoveel weg is. Gelukkig heb ik altijd geweten dat er een dag zou komen waarop hij ermee zou ophouden. Er zit een uiterste houdbaarheidsdatum aan topsport. Ik heb er bijna zeven jaar op moeten wachten, maar nu is het dan bijna zo ver. Dit is Erbens laatste seizoen, na de Olympische Winterspelen zet hij de schaatsen in het vet. Ik verheug me er enorm op. Hoeveel ik ook van mijn kinderen hou, het lijkt me heerlijk om weer eens gewoon de deur achter me te kunnen dichttrekken. Binnenkort gaan we verhuizen naar een mooi oud huis met een enorme tuin en een eigen weiland. Uitzicht op de koeien van mijn schoonouders. Komen er lekker vrienden logeren met wie we tot diep in de nacht wijn drinken in de tuin. En dan wil ik aan het werk. Ik wil die kar ook wel weer eens trekken. Het komende halfjaar is nog voor Erben en heb ik alle tijd om eens wat lijntjes uit te zetten. Iets te gaan doen wat bij me past. Of bij ons, want als setje doen we het ook leuk. Wat ik in ieder geval zeker weet, is dat ik me onderweg naar mijn nieuwe leven vooral niet meer gevangen ga laten nemen door meereizende bezwaren als de boodschappen die moeten worden ingeruimd of een zak aardappels die nog moeten worden gejast. Mooi niet. Die tijd ligt straks achter me.”

Volg Renate & Erben naar de Winterspelen!

Ook zo benieuwd hoe het Erben, Renate en hun zoontjes Niels en Joep de komende maanden zal vergaan?

Vanaf vandaag gaan VROUW en TELESPORT een unieke samenwerking aan met dit gezin. In aanloop naar de Olympische Winterspelen gaan Renate en Erben via hun mobiele telefoon twitteren, zodat ze ons op elk moment van de dag kunnen vertellen wat ze meemaken en hoe ze zich voelen. Hier op deze site kun je ze afzonderlijk volgen. Klik hier voor de Twitter van Erben.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief