Gehosseld

Niks d’r af, niks d’r bij

Dochter heeft zangles in Amsterdam. Middenin de Pijp. Of ik haar even wil brengen, want ze is al aan de late kant. Ik dood de tijd tussen brengen en halen op een terrasje aan de overkant van de muziekschool. Boek erbij, zo kom ik de tijd wel door. Denk ik. Binnen 5 minuten is er een man aan mijn tafeltje aangeschoven. ‘Wat ik aan het lezen ben,’ wil hij weten. En waarom. En daarna is hij heel erg nieuwsgierig naar wat ik verder doe in het leven. En of ik van reizen hou. Ik heb trouwens ook hele mooie ogen, vindt-ie. Okay, tot zover deze ongewenste inbreuk op mijn privacy. ‘Sorry’, zeg ik, ‘ik moet gaan’. Het half uur daarna struin ik mopperend in mezelf door Amsterdam. Waarom ben ik te beleefd om tegen iemand die me lastig valt gewoon te zeggen dat hij op moet rotten. Ik heb ook niet bepaald de schoenen aan voor een stadswandeling.

Dan maar even de supermarkt in. Niet dat ik iets nodig heb, maar dat doodt weer een beetje de tijd. Kijken of ze de Vrouw-glossy nog hebben (voor wie het weten wil, komende week komt de herfstglossy uit. Met daarin het verhaal van Maik de Boer die mijn kledingkast uitspit. Ik verheug me er nu al op). ‘Hey psssst’, sist een man van begin 20 die opzichtig voor de ingang staat geposteerd. ‘Lekker wijf, ga je mee?’Pardon??? Ik ben 47, moeder met overgewicht. Als ik niet regelmatig mijn uitgroei bij zou werken, zou ik eruit zien als je oma. Ik word nog twee keer aangesproken. Met veel ge-ksst en ge-pssst… Echt subtiel zijn ze niet in De Pijp. Uiteindelijk wacht ik de zangles van mijn dochter af in de auto.

Drie dagen later ben ik voor een reportage weer in de hoofdstad. Ik zit buiten op een bankje te wachten op degene die ik wil interviewen als een man van in de 50 naast me komt zitten. Of ik al een relatie heb…

Huh? Staan de sterren op jachtstand of zo? Jarenlang ben ik toch echt betrekkelijk anoniem door het leven gegaan. 16 kilo eraf en ik word de hele dag ‘gehosseld’ zoals mijn kinderen het noemen. Ik weet niet helemaal of ik er blij van moet worden. Ja, ik ben ook maar een mens. Aandacht is leuk. Mannen die je laten merken dat ze je aantrekkelijk vinden, kunnen je dag maken. Of breken. Want hallo heren, het mag allemaal wel met wat meer zoals in de film hè.

Overigens is er deze week niks af en niks bij. Missie geslaagd dus. Ben toch een beetje teleurgesteld. Heb namelijk nogal hard gesport (dit weer voor een andere reportage, maar daar ga ik nu nog niks over vertellen). Stiekem had ik toch gehoopt dat dat wat vruchten af zou hebben geworpen. Ik troost mezelf in de wetenschap dat spieren zwaarder wegen dan vet. En de coach vond weliswaar mijn conditie belabberd en mijn spierontwikkeling ver onder de maat; hij vond mij wel ‘een mooie vrouw’. En hij siste er niet eens bij.

Volg VROUW ook op Hyves, Facebook, Twitter en Google+

Mail

Print

 Vrouw Nieuwsbrief