De walvis

Elke week kijken we mee in het leven van een interessante vrouw die midden in het leven staat. Deze keer is dat Christa ten Brinke (40). Zij is beeldend kunstenaar, maar ook een fervent zeilster. Ze blogt deze week over haar leven op het water. Een blik achter de zeilen...

Naam : Christa ten Brinke

Leeftijd: 40 jaar

Beroep : Beeldend kunstenaar, lichtontwerper theater, zeilster

Relatie: Getrouwd met zeiler/ team genoot Ysbrand Endt

Favoriete website: www.pro3oc.nl, www.noordzee.nl, www.charentemaritime-bahia.transat650.net en http://www.huisaandewerf.nl/

Typische vrouwelijke eigenschap: fijngevoelig en sterk

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Dag 5

Ik ontvang een email uit India. Evelien. Ze is hard aan het werk en denkt aan mij. Even ben ik weer bij haar. ‘Vertel nog eens het verhaal over de walvis.”

Het was een knisper heldere dag met veel wind. Wind die wit tekende op de wilde golven. Het was aanpoten om het bootje in bedwang te houden… Zeven dagen al onderweg. Het gas was op. Geen warme maaltijd meer te koken. Alles was inmiddels zout en nat.

Maar aan deze dag kon het niet liggen, alles was kraakvers. Met een teveel aan energie raakten de golven mijn bootje, alsof ze er nooit eerder één hadden gezien.

Plotseling zag ik dolfijnen. Een hele grote groep, wel vijftig. En nog een groep! Binnen ‘no time’ was de hele zee tot aan de horizon gevuld met dolfijnen. Echt goed gevuld, honderden. Een wereldwijde meeting en wij zaten er middenin.

Maar zo snel als ze waren gekomen, zo snel waren ze ook weer verdwenen…

Nog geen land te zien. Ik verlangde naar droge kleren, warm eten en even geen beweging meer.

In de nog altijd hoge golven met een overdaad aan energie, dook iets op. Zwart, veel zwart, een groot lijf, Een walvis. En nog één. “Hij komt hierheen!” De grootste van de twee komt nieuwsgierig aan. Zwemmen, zou ik het niet willen noemen. Met één kleine beweging van het enorme lijf ligt hij ineens naast mijn boot. Even groot. Ze zijn even groot, de boot en dit wezen. Hij beweegt zich naar de te vrolijk oranje geverfde kiel. Ik houd mijn adem in. Wat is zijn plan…? Hij komt omhoog, draait zijn kop. Het water maakt plaats om zijn grote oog naar boven te laten. Hij kijkt mij aan, op aanraakafstand, ik voel me naakt. Zo dichtbij! Één ogenblik van contact met die andere wereld. Zelfs de golven lijken even stil.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wil je ook een dagboek bijhouden voor de website VROUW van De Telegraaf? Geef je op via vrouwinternet@telegraaf.nl.

Het EK-abonnement, 6 weken € 20,-!