Blog van de week

Blog van de week

Elke week kijken we mee in het leven van een interessante bewogen vrouw die midden in het leven staat.




 
 
Exclusieve artikelen van de Telegraaf redactie
za 08 dec 2012, 06:30

Weblog van de week

Sam

Elke week kijken we mee over de schouder van een interessante vrouw die midden in het leven staat. Deze week volgen we voormalig Dolly Dot, Angéla Kramers (52). Zij en haar man zetten zich in voor kinderen met het syndroom van Down.

Foto: Feriet Tunc

Naam: Angéla Kramers
Leeftijd:
52
Beroep:
Docent yoga stem en dans
Relatie:
Getrouwd met Richard
Kinderen:
Sam en Juna
Favoriete website:
SAM
Typische vrouwelijke eigenschap:
Vrouwen kunnen heel veel dingen tegelijk doen

-----------------------------------------------------------

Dag 1

Mijn zoon Sam is zestien jaar, maar hij lijkt in weinig op een gewone puber. Hij heeft het syndroom van Down en doet alles op zijn eigen manier. Al zestien jaar probeer ik hem te doorgronden, zijn geheim te ontdekken. Hoe doet hij het toch: zo gemakkelijk de weg vinden naar het hart van een wildvreemde, zonder enige terughoudendheid? Hij laat mensen smelten of brengt ze in verlegenheid. Helaas verstaat hij ook de kunst in een fractie van een seconde te verdwijnen.

Als ik met hem ben, vraagt hij mij om in het moment te zijn, écht aanwezig te zijn. Vandaag wilde ik net een hele berg boodschappen gaan doen, toen mijn man Richard zei dat hij mee wilde gaan, met Sam. O nee, dacht ik! Richard drukte mij op het hart dat hij zich met Sam zou bemoeien. Het was druk in de supermarkt. Ik hoorde Sam in de verte praten, zijn krakerige bastoon hoor ik overal bovenuit. “Waar is mama nou?” “Ik ben hier”, riep ik!

Oeps, stom! Daar kwam hij al aanrennen. Voordat ik het wist struinde hij langs mij heen. Op dat moment merkte een meneer op dat wij onze boodschappen in zijn karretje hadden gestopt. Tijdens de korte verwarring die daardoor ontstond, verdween Sam spoorloos, in het niets. Mij in volle verbazing en paniek achterlatend.  Richard rende naar de uitgang en ik rende met mijn armen nog vol met boodschappen (want onze kar was ook verdwenen) door de overvolle gangen.

Opeens zag ik een grote garagedeur, waar het magazijn achter ligt. Ik vroeg aan een medewerker of die deur misschien open kon. Hij trok aan een touw en ratelend ging de deur omhoog. En daar stond Sam, doodstil, met op zijn gezicht een volmaakt verbaasde blik. Mijn hart maakte een sprongetje van opluchting.

 

Foto: Eigen foto

Gerelateerde artikelen
09-11: 

Nu populair
Actueel
Meest gelezen
Vraag nooit hoeveel bedpartners ze...
Vraag jij wel eens hoeveel bedpartners je nieuwe liefde heeft gehad? Misschien wil je dat eigenlijk...