Michael

Ze belde mij. Ik belde de moeder van een ander vriendje of ze daar waren. En nog een andere moeder. Ik dacht aan het ijs. Aan Michael uit Luttelgeest op wie op dat moment met man en macht werd gezocht en toen was ook ik in paniek. Gelukkig verschenen ze weer in beeld. Zich van geen kwaad bewust. Ze waren op de andere hoek van het plein gaan spelen en net niet in zicht geweest van de moeder die ze zocht.

Als je kinderen hebt zijn er altijd wel wat paniekmomenten. Mijn zoon had er een periode een handje van zich te verstoppen in winkels en niet te voorschijn te komen als je riep. Ook is hij als hummeltje een keer een lift ingelopen en heeft hij zomaar op een knopje gedrukt.

De paniek slaat je om het hart.

Gister gingen mijn gedachten direct uit naar de ouders van de kleine Michael van tien, die nu al ruim een etmaal zoek is. Ik kan me zo goed voorstellen hoe ze zich moeten voelen. Ze moeten leven tussen hoop en vrees. De grond wordt onder je voeten weggeslagen. Al het andere is niet belangrijk. Als hun grote, kleine man, hun enige kind, maar gevonden wordt. En wel nu.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief