Heldinnen

Ik had laatst een emotioneel interview met Waris Dirie. Het Somalische ex-model maakt zich nog altijd erg boos over het onderwerp vrouwenbesnijdenis. Zelf is ze besneden met een roestig scheermesje toen ze vijf jaar oud was. Het is een wonder dat ze het overleefd heeft. Heel veel meisjes en vrouwen doen dat niet. Twee zusjes van Waris zijn ook overleden aan de gevolgen van de ingreep. Eentje is doodgebloed. De ander is gestorven in het kraambed.

Waris Dirie maakt zich vooral boos omdat dit soort barbaarse taferelen ongehinderd door blijven gaan. Ook bij meisjes die in Europa geboren zijn. Die worden besneden in achterafkamertjes, of op vakantie in het land van herkomst. In Nederland gebeurt dit naar schatting bij zo'n vijftig kinderen jaarlijks.

Ik heb een preview van de film ’Desert Flower’ gezien. De verfilming van haar biografie ’Mijn Woestijn’. En was in shock. De besnijdenisscène duurt enkele minuten, het gillen gaat door merg en been. Ik kon het op een gegeven moment niet meer aanzien. Temeer omdat ik een meisje in die leeftijd heb. Ik kan me niet voorstellen hoe je zo’n perfect kindje moedwillig verminkt. Ik laat nog niet eens gaatjes in haar oren prikken.

Ik begrijp wel dat het een cultuurding is, maar daar wilde Waris niets van horen. Een cultuur waarin meisjes mismaakt worden, die deugt niet volgens haar. Ze is mijn held, een moedige vrouw met een missie. Ze heeft haar status aangewend om gehoord te worden. Zo ben ik ook trots op onze Yolanthe Cabau van Kasbergen. Omdat zij afreist naar kinderbordelen in India, om mensen bewust te maken van de misstanden daar.

Ook zo’n cultuurding: mannen die denken dat ze potent worden als ze het met een kind doen. Of dat ze daardoor genezen van Aids. Yolanthe is net als Waris mooi en beroemd. Maar ze hebben meer gemeen: ze redden het leven van kinderen. Openen onze ogen, terwijl we de neiging hebben om ze te sluiten. Petje af.

Weekendabonnement?