Cato 2.0

Ik zat laatst weer eens naar de filmtrilogie The Matrix te kijken, waarin de hoofdpersoon Neo ontsnapt uit een computergestuurde wereld en zijn intrede doet in de 'echte' wereld. Maar ook daar spelen computers een grote rol. Wanneer Neo moet leren vechten, worden alle denkbare technieken in zijn hoofd geprogrammeerd. En als de enige manier om te ontsnappen een helikopter is, hoeft alleen die software geladen te worden om met het gevaarte weg te kunnen vliegen.

Het deed me denken aan de ontwikkeling van Cato. De manier waarop zij nieuwe dingen leert lijkt soms ook op een upgrade van haar besturingssysteem. Maar dan wel een oude Commodore 64, het gaat met horten en stoten. De weken voordat ze leerde hoe ze op haar buik moest rollen probeerde ze het wel al. Maar verder dan op haar zij kwam ze niet. We daagden haar uit door een van haar favoriete knuffel zo ver bij haar vandaan te leggen, dat ze er net niet bij kon. Dan lag ze op haar zij, met haar handje in het luchtledige te grijpen. Als ze nog één centimeter verder zou buigen, dan zou ze omrollen. Maar dat vertikte ze. 'Dan toch lekker niet', leek ze te denken als ze de knuffel niet snel genoeg te pakken kreeg. 'Dan ga ik toch gewoon met mijn voeten spelen.'

Totdat mijn vriendin haar op een dag ophaalde bij het kinderdagverblijf en de leidster zei dat ze ineens op haar buik lag. Thuis probeerden we direct om het haar weer te laten doen, maar ze had er geen zin meer in. Een paar dagen later lag ik met haar op bed te spelen toen ze het ineens deed. Het ging niet al te soepel, maar het lukte. Twee keer zelfs. Het programma 'omrollen' was blijkbaar geladen en bevond zich in de testfase. En een week later was ze opnieuw opgestart en wilde ze niets anders dan de hele tijd rollen. Van links naar rechts en weer terug naar links.

Het midden was totaal oninteressant, zoals ik vroeger, wanneer ik een nieuw computerspelletje had, maandenlang niets anders wilde dan dat spelletje spelen. Alle oude, daar keek ik niet meer naar om. Eigenlijk is ze de spelcomputer en de speelster in een. Want zoals je elk spelletje moet leren spelen en in het begin maar wat aan stuntelt, zo leert Cato haar nieuwe dingen. En elke dag speelt ze nieuwe spelletjes; in haar handjes klappen, keihard schaterlachen, zitten, na-apen en nog veel meer. Ze blijft ontdekken, leren en kunnen. En wat mij betreft blijft ze dat de rest van haar leven doen, dat is toch veel leuker dan DS-en.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief