Twee violen en een trommel en een fluit

Binnen leek er een feestje aan de gang te zijn. Ik twijfelde en keek in mijn telefoon nog een keer naar de uitnodiging. De rust bleek te zijn wat ik vreesde. Het optreden was niet die avond, maar de week erna. De tijd vliegt, dacht ik. Maar soms heel traag.

Voor mijn gevoel had ik een week gewonnen, zeven dagen aan tijd lagen voor onontgonnen voor me. Dit was de eerste keer in een jaar tijd dat ik tijd over had, leek wel. De afgelopen 365 dagen kwam ik misschien geen tijd te kort, maar zonder dat ik er veel erg in had werden dagen weken en weken werden maanden. En precies vandaag zijn die maanden een jaar geworden. Vanmorgen vroeg, iets voor half negen vierde Cato haar eerste verjaardag. De dagen vooraf heb ik veel gedacht aan haar geboorte. Die ochtend in het ziekenhuis na een nacht van vooral veel koffie drinken, toen ze er ineens was. Het onwerkelijke gevoel van naar een klein mensje te kijken dat ineens je dochter is. Ik snapte er helemaal niets van. Net zoals ik het onvoorstelbaar vind dat ze vandaag alweer één jaar is. Tijd voor een feestje!

Ik kan me het eerste kinderfeestje nog herinneren waar ik als volwassene ben geweest. Het was vreselijk. Samen met een vriend ging ik naar de verjaardag van de dochter van goede vrienden. We waren de enige kinderlozen, om ons heen zaten alleen maar ouders met kroost. Een gesprek aanknopen was er niet bij, de ouders moesten de hele tijd opletten of hun kind geen dingen omgooide, een ander kind pijn deed of met speelgoed ging gooien. Het leek een volkomen chaos en ik wilde niets liever dan weg. Ik zwoor na afloop om nooit meer naar een kinderpartijtje te gaan. Tot vandaag.

Want we gaan een feestje vieren voor onze kleine lieve doerak. Met een feestmuts, taart met een kaars en pannenkoeken. En ik ga ervan genieten. Hieperdepiep hoera.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief