Aanrecht

En dus ook allebei je steentje bijdragen in huis. Toch blijft het een vrouwending, poetsen. Alsof het genetisch is bepaald.

Ik ben zelf niet zo heel goed in schoonmaken. Als ik de stofzuiger ter hand heb genomen, dan komt het voor dat mijn vriendin het daarna nog een keer dunnetjes over doet. Omdat ik hoekjes ben vergeten, of gewoon omdat ik het niet heb gedaan zoals zij het graag ziet. Vroeger was het nog erger. Als ik thuis mijn kamer moest opruimen en schoonmaken, dan ging ik lekker op mijn bed liggen niets doen, terwijl de stofzuiger op de grond wel aan stond, maar net zo weinig deed. En wanneer ik met een doekje in de weer ga, is het niet zelden dat ik geen zin heb om spullen op te tillen of te verplaatsen. Dan poets ik er maar een beetje omheen. Voor mij is het al snel goed, een vijfeneenhalf is ook een voldoende.

Voor haar niet, en gelijk heeft ze. Ondanks dat we een gezin zijn, houd ik er bij voorkeur een jongenshuishouden op na. Omdat ik een man ben. En omdat ik het niet leuk vind.

Bij vrouwen gaat het natuurlijk. Het hoeft ze niet eens met de paplepel te zijn ingegoten, het schoonmaken zit er al in. Ik zie het aan Cato, die lijkt wel niets liever te doen dan opruimen. Als ik mijn schoenen in de woonkamer laat staan, komt zij er binnen de kortste keren mee naar me toe. Een plukje kattenhaar op de bank? Ze plukt het eraf en geeft het aan mij. Wat er ook op de grond ligt, ze raapt het op en duwt het in mijn handen. Zomaar, zonder dat we het haar hebben geleerd, begon ze ermee. Het moet dus wel genetisch bepaald zijn dat vrouwen gemaakt zijn om het huishouden te doen.

Cato moet alleen nog twee dingen leren. Ten eerste dat ze ook haar eigen speelgoed niet moet laten slingeren. En ten tweede waar de vuilnisemmer staat, zodat ze het zelf kan weggooien in plaats van het aan mij te geven. Want nu ben ik uiteindelijk nog steeds degene die het weggooit. Of is dat ook onderdeel van het vrouwelijk DNA, dat ze subtiel de man toch aan het werk zetten?

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief