De koeien hebben staarten

Uit een stuk karton knipten we mooie figuurtjes, achter de gaten plakten we gekleurd en doorschijnend folie. Daarna was het alleen nog maar een kwestie van oprollen en aan de bodem vast lijmen. Met ijzerdraad maakten we een hengsel, waar een stok aan vast werd gemaakt. Het waxinelichtje op de bodem maakte het geheel af. We oefenden keurige liedjes in klas, maar op het schoolplein was toch vooral moeder een dikzak en vader een duntje. We zongen het ook als we langs de deuren gingen, maar hoopten toch op meer dan een schamel pepermuntje.

Elf november was de apotheose. Met een rugzak op mijn buik, de lampion in mijn hand en een paar uitstekende noten op mijn zang. Zakken vol heb ik opgehaald tijdens Sint Maarten. Snoep, taaitaai, mandarijnen en nog meer snoep. Er waren een paar favoriete huizen in ons dorp. Daar kreeg je geen enkel dropje of doosje rozijnen, maar werd je een dienblad voorgeschoteld waarop hele Marsen, Nutsen en Raiders lagen. Die huizen lagen aan het einde van het dorp, maar het was het lopen meer dan waard. Om voor mij nog steeds onduidelijke redenen was er aantal huizen waar ik naast snoepgoed, ook geld kreeg toegestopt. Dat kreeg niet iedereen, alleen ik en mijn neef, met wie ik vaak samen liep. Als dat geld niet in mijn spaarpot moest, had ik er waarschijnlijk mijn snoepvoorraad mee uitgebreid.

Over een paar jaar ga ik weer zingend langs de deuren. Ik zal de longen uit mijn lijf zingen, maar zonder lampion. Die heeft Cato dan vast. Ik hoop dat ik wel haar rugzakje mag dragen. En volgend jaar, in ons nieuwe huis, sta ik achter de deur met een schaal vol snoepgoed. Dit jaar niet. We wonen op twee hoog, dus de kinderen bellen eerst aan en zingen vervolgens door de intercom een liedje. Ik weet niet wat daarna de bedoeling is. Of ik naar beneden moet komen of zij omhoog. Mijn voorkeur zou het laatste hebben. Maar ik doe al een paar jaar niet aan Sint Maarten. Omdat ik het elk jaar vergat. En omdat het lullig is om 'nee' te moeten verkopen en ik het te sneu vind om met de gordijnen dicht en het licht uit op de bank te gaan zitten, ging ik de kroeg meestal maar in.

Dit jaar ben ik wel thuis. Maar ik haal geen snoep in huis. Bewust niet. Omdat Cato tegen de tijd dat er wordt aangebeld slaapt. Ik wil niet dat ze tot half tien om de haverklap wakker wordt. Dus dit jaar gaan de gordijnen wel dicht, gaat het licht uit. Dit jaar ga ik de bel saboteren en lig ik zelf met mijn iPod in bed. Ze zullen zingen dat hier een gierigaard woont. 'Geven wil of doet hij niet, wat een oude saaie piet.' Het spijt me.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief