Wachten

's Morgens zagen we vreemde uitslag op de billen van Cato. Dat, en haar gedrag, dat er overduidelijk op wees dat ze alles behalve in een goed humeur was, deed ons besluiten om de dokter even te bellen. Om 08.50 uur kon ze terecht. Kwart voor negen liep ik de wachtkamer binnen. Er zaten wat hoestende en proestende mensen, een dame op krukken en een oude heer aan wie ik niets opmerkelijks kon zien. Aan de muur hingen posters over medische onderwerpen en over activiteiten in de buurt. En een blaadje waarop stond dat een consult tien minuten duurt en dat je maar één klacht per keer kunt laten onderzoeken. Heb je van meerdere dingen last, moet je een dubbel consult boeken. Hierdoor blijft de wachttijd tot een minimum beperkt. Tenminste, dat is de bedoeling. De praktijk in de praktijk ziet er heel anders uit.

Wachten is op zich niet erg. Ik ben, op een enkele uitzondering na, altijd op tijd en vaak te vroeg. Dan hoort wachten er bij. Maar je kunt het overdrijven. Het werd negen uur, tien over negen en half tien. Het spreekuur bij mijn huisarts begint om 08.00 uur. Dat betekent dat in de vijftig minuten vanaf het begin tot mijn afspraak, de boel al veertig minuten was uitgelopen. Veertig minuten! Ik keek nog eens op het blaadje. Het stond er echt.

Zou het zijn dat de huisartsenmarkt het zwaar heeft? Dat ze je daarom extra lang in de wachtkamer laten zitten, zodat besmettelijke bacteriën hun werk kunnen doen? Het zou een gat in de markt zijn. Wat mij betreft een onnodig gat, want ik had geen besmettelijk griepje nodig om me steeds beroerder te voelen. Mijn bloeddruk steeg tot grote hoogte en er kwam stoom uit mijn oren. Om tien over half tien waren we dan eindelijk aan de beurt. De dokter deed alsof er niets aan de hand was. Op zich een geruststellende gedachte, maar in dit geval niet. Ik was te boos om over de lange wachttijd te beginnen. Reageren uit woede is weinig constructief.

Acht minuten later (het kan dus wel) stonden we weer buiten, met een receptje voor Cato. Met haar gaat het inmiddels weer wat beter, maar ik ben er nog steeds goed ziek van.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief